Στις 29 Μαΐου 1453 η Ρωμηοσύνη εθρήνησε την Άλωση της Βασιλίδος των Πόλεων, της καρδιάς του Γένους μας, της Κωνσταντινουπόλεως, της Κυράς της δοξασμένης του Βοσπόρου και από τότε το μοιρολόι της επτάλοφης Παναγιοσκέπαστης Πρωτεύουσας των Ελλήνων αχολογεί και ακούγεται από κάθε ρωμαίϊκη ψυχή.
Για τον λόγο αυτό ο αοίδιμος Μητροπολίτης Ιερισσού Νικόδημος, με αμέριστη συμπαράσταση του τ. Υπουργού κ. Χρήστου Πάχτα, βλαστού τετιμημένου της Αρναίας και του ευγενούς και φιλόχριστου Λαού της Ιεράς Μητροπόλεως, ανήγειρε το μεγαλοπρεπές Μητροπολιτικό Μέγαρο Αρναίας και το στόλισε με το υπέρλαμπρο Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο της Παναγίας της Δακρυρροούσης, αφιερωμένο στην Προστάτιδα και Υπέρμαχο Στρατηγό της Πόλης και του Γένους μας, στην Παντάνασσα Κυρία Θεοτόκο που αφουγκρασμένη το “ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ” δακρύζει περιβαλλόμενη από τον Κωνσταντίνο τον Μέγα από τη μια και τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο από την άλλη, με φόντο τα τείχη της Πόλης, την Αγιά Σοφιά και τα μαρτυρικά Πατριαρχεία στο ταπεινό Φανάρι. Από τότε το Μητροπολιτικό Παρεκκλήσι τιμά τη μνήμη της Βασιλευούσης κάθε 29η του μηνός Μαΐου, τελώντας μνημόσυνο στη μνήμη του μαρμαρωμένου Βασιλιά και των υπερασπιστών της Πόλης.
Για φέτος των όλων Ιερών Ακολουθιών προέστη ο Μητροπολίτης κ. Θεόκλητος, πλαισιούμενος από τους Αρχιμ. π. Δωρόθεο Ζέρβα, Πρωτοσύγκελλο, π. Ευθύμιο Μαρμαλίδη, π. Αμφιλόχιο Χάϊτα, π. Νικόδημο Κωτινούδη και τον Οικ. π. Γεώργιο Τρικκαλιώτη. Ο Παναγιοσκέπαστος Λαός μας περιέβαλε την πανήγυρη με αγάπη, με επικεφαλής τον τ. Υπουργό και Δήμαρχο κ. Χρήστο Πάχτα, τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου και Πρόεδρο του Συνδέσμου Ιεροψαλτών της Ιεράς Μητροπόλεως κ. Ιωάννη Κέκερη κ.ά.
Την Εκκλησιαστική Τάξη επεμελήθη ο Προϊστάμενος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Στεφάνου Αρναίας Αρχιμ. π. Παΐσιος Σουλτανικάς, ενώ τα Ιερά Αναλόγια διακόνησαν με την τέχνη τους ο Πρωτοψάλτης και Καθηγητής κ. Βασίλειος Κοκκαλιάρης, ο Πρωτοψάλτης των Αγίων Αναργύρων Αρναίας κ. Ιωάννης Κέκερης και ο Λαμπαδάριος του Μητροπολιτικού Ναού κ. Πέτρος Κοτρότσιος.
Τον θείο λόγο εκήρυξε ο Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Αρχιμ. π. Δωρόθεος Ζέρβας, ο οποίος ανέπτυξε τα αίτια που οδήγησαν στην Άλωση της Βασιλευούσης των Πόλεων, υπογραμμίζοντας ότι η πραγματική πτώση της Βασίλισσας του Βοσπόρου δεν έλαβε χώρα το 1453 από τον Μωάμεθ τον Πορθητή, αλλά το 1204 από τα τέκνα της Δύσεως, που πραγματοποίησαν την Δ΄ Σταυροφορία (1202 – 1204 μ.Χ.). Η Σταυροφορία αυτή ξεκίνησε με πρωτοβουλία του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ το 1201 για την κατάληψη των Αγίων Τόπων που κατείχαν οι Μουσουλμάνοι και ολοκληρώθηκε στις 13 Απριλίου 1204, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και την προσωρινή κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Επικεφαλής ήταν ο Ερρίκος Δάνδολος, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός και ο Βαλδουΐνος της Φλάνδρας, οι οποίοι κατέλαβαν, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τμήματα της Κωνσταντινούπολης, ιδρύοντας έτσι Λατινική Αυτοκρατορία, γνωστή στους Βυζαντινούς ως Φραγκοκρατία ή Λατινική Κατοχή.
Ήταν θέμα, λοιπόν, χρόνου, συνέχισε ο ομιλητής, η κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Σελτζούκους Τούρκους, η οποία επισφραγίστηκε επί Μωάμεθ του Πορθητού.
Τέλος, ο π. Δωρόθεος παρουσίασε σε όλους το λεοντόκαρδο φρόνημα του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου – Δραγάση και των Συμπολεμιστών του που υπερασπίστηκαν τα όσια της Ρωμηοσύνης και κοινώνησαν την προηγουμένη ημέρα των Αχράντων Μυστηρίων, προετοιμασμένοι για την ανύψωσή τους στα Ουράνια Δώματα και την αναγνώρισή του εσαεί ως ήρωες της Πόλης των Πόλεων από το Ρωμαίϊκο.
Πρό της Απολύσεως εψάλη Ιερό Μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως του τελευταίου Αυτοκράτορος των Ρωμαίων Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και των υπερασπιστών της Πόλεως κατά την Άλωσή της και υπέρ όλων των Ρωμηών και των Φιλελλήνων που έπεσαν στα Τείχη και στις ρύμες της Κωνσταντινουπόλεως. Ο Μητροπολίτης, επισφραγίζοντας τα ρήματα του Πρωτοσυγκέλλου του, επανέλαβε τη φράση του μεγάλου ιστορικού του Βυζαντίου Στήβεν Ράνσιμαν, ο οποίος στο μνημειώδες έργο του “Βυζαντινός Πολιτισμός” σημειώνει ότι το μεγαλύτερο έγκλημα της Δύσεως έναντι ολόκληρου του Κόσμου ήταν η εγκατάλειψη της Βυζαντινής Αυτοκρίας στα χέρια των βαρβάρων τέκνων της Άγαρ, πράγμα που πληρώνει μέχρι σήμερα ολόκληρη η υφήλιος και δή η Ευρώπη.
