Την Μεγάλη Δευτέρα 6 Απριλίου το απόγευμα ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νυμφίου (Ὀρθρος της Μεγάλης Τρίτης) και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας.
Προ της απολύσεως της ιεράς Ακολουθίας ο Μητροπολίτης τέλεσε την εις Αναγνώστη χειροθεσία του ιερόπαιδος της Ενορίας κ. Παύλου Ραφαήλ Μπαλάτσα.
Παρατίθεται η ομιλία του Μητροπολίτη
«Την ώρα, ψυχή, του τέλους εννοήσασα και την εκκοπήν της συκής δειλιάσασα, το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι».
Μία προτροπή μας απηύθυνε ο ιερός υμνογράφος και ποιητής του κοντακίου που ακούσαμε προ ολίγου. Μία προτροπή με ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί η εφαρμογή της δεν έχει μόνο πρόσκαιρες συνέπειες, αλλά από αυτήν εξαρτάται και το αιώνιο μέλλον μας.
Τι μας προτρέπει, λοιπόν, ο ιερός υμνογράφος; Μας προτρέπει να εγκαταλείψουμε την πνευματική ραθυμία και να δραστηριοποιηθούμε προς όφελος και σωτηρία της ψυχής μας.
Για τον σκοπό αυτό μας υπενθυμίζει το παράδειγμα της συκής, την οποία, όταν ο Χριστός αναζήτησε καρπούς, δεν βρήκε. Έτσι την επιτίμησε και ξεράθηκε.
Και εάν η ακαρπία της συκής θεωρήθηκε ραθυμία και γι’ αυτό τιμωρήθηκε, παρότι επρόκειτο για δένδρο που δεν διέθετε λογική, αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγαλύτερη ευθύνη έχουμε εμείς που είμαστε λογικά όντα και πλάσματα του Θεού, από τα οποία αναμένει να αξιοποιήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε και να εργασθούμε, όπως εργάζεται και Εκείνος, για να επιτελέσουμε έργα αγαθά και ευάρεστα στην αγάπη του αλλά και για να αποφύγουμε τη ραθυμία, η οποία μπορεί να γίνει αιτία της καταστροφής μας.
Και αυτό γιατί δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι από την ημέρα της εξώσεως των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο, οι άνθρωποι έχουμε μία φυσική ροπή προς το κακό και την αμαρτία, μία ροπή που είναι δικαιολογημένη, γιατί ο δρόμος της αμαρτίας είναι ο εύκολος δρόμος, είναι «η ευρύχωρος οδός», την οποία μπορούμε, στην αρχή τουλάχιστον, να βαδίσουμε με άνεση και χωρίς κόπο, και το κυριότερο χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τις θλιβερές συνέπειες που έχει για τη ζωή μας η επιλογή αυτή.
Αντίθετα, ο δρόμος της αρετής και της αγιότητος είναι «η στενή και τεθλιμμένη οδός», την οποία συχνά την αρνούμεθα και την απορρίπτουμε, επειδή δεν μπορούμε να δούμε και να κατανοήσουμε το τέλος της.
Ακούοντας αυτά ίσως κάποιοι θα σκέφτονται ότι δεν ανήκουν ούτε στη μία ούτε στην άλλη κατηγορία. Ίσως σκέφτονται ότι μπορεί να μην έχουν ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της εν Χριστώ ζωής αλλά δεν έχουν πάρει και τον κατήφορο της αμαρτίας.
Όμως η στάση αυτή δεν μας απαλλάσσει από την κατάκριση και την τιμωρία του Θεού. Διότι είναι η στάση της ραθυμίας, την οποία καταδικάζει σήμερα ο Χριστός με το παράδειγμα της άκαρπης συκής αλλά και του οκνηρού δούλου.
Η ραθυμία είναι αποτέλεσμα του ότι δεν συνειδητοποιούμε πως δεν είμαστε αιώνιοι στη γη, του ότι δεν συνειδητοποιούμε πως δεν γνωρίζουμε ούτε πότε θα μας καλέσει ο Θεός κοντά του ούτε πότε θα έρθει εν δόξῃ για να κρίνει «ζώντας και νεκρούς».
Έτσι, καθώς δεν γνωρίζουμε κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, αναβάλλουμε τη δραστηριοποίησή μας στα έργα της αρετής. Νομίζουμε ότι έχουμε χρόνο μπροστά μας και δεν πειράζει εάν αφήσουμε τα καλά έργα για το μέλλον.
Όμως ο Θεός δεν μας θέλει ράθυμους, δεν μας θέλει αδιάφορους, δεν μας θέλει να εργαζόμαστε τα έργα της αγάπης και της αγιότητος από τον φόβο της δικής του εμφανίσεως και παρουσίας, αλλά από αγάπη προς Αυτόν και με τη θέλησή μας να ακολουθήσουμε τον δρόμο της ζωής σύμφωνα με τις εντολές του.
Και ο λόγος που μας το ζητά αυτό, είναι, γιατί, εάν δεν ζούμε σύμφωνα με τις εντολές του και εάν αδιαφορούμε και αφήνουμε τον χρόνο της ζωής μας να περνά ανεκμετάλλευτος και χωρίς καρπούς, τότε δεν κινδυνεύουμε μόνο να στερηθούμε την αιώνια ζωή, αλλά θα έχουμε χάσει και την παρούσα· θα έχουμε χάσει το μεγαλύτερο δώρο που Εκείνος μας χάρισε, το δώρο της ζωής και την ευκαιρία να παράξουμε καρπούς αγαθούς και έργα αγαθά και να μην μείνουμε άκαρποι και επομένως άχρηστοι για τον κόσμο, για τον Θεό, για τους αδελφούς μας και για τον ίδιο τον εαυτό μας.
Και εάν τίποτε άλλο δεν μπορεί να μας ξυπνήσει από αυτή την κατάσταση της απραξίας και της ραθυμίας, ας ακούσουμε σήμερα τη φωνή του Θεού μέσα από τους στίχους του κοντακίου και ας επαναλάβουμε στον εαυτό μας τα λόγια του υμνογράφου: «την ώρα, ψυχή του τέλους εννοήσασα και την εκκοπήν της συκής δειλιάσασα, το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι…» για να «μη μείνωμεν έξω του νυμφώνος Χριστού».
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
