Η Μονή Γηρομερίου στους Φιλιάτες Θεσπρωτίας εόρτασε πανηγυρικά τη μνήμη του ιδρυτή και κτήτορά της οσίου Νείλου του Αγιασμένου στις 2 Ιανουαρίου του 2026.
Προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Παραμυθίας κ. Σεραπίωνος, πλαισιουμένου από κληρικούς της Μητροπόλεως, τιμήθηκε λατρευτικά η πνευματική και ασκητική ζωή του οσίου Νείλου που από τα βάθη των αιώνων μας καλεί να δώσουμε στο Χριστό τη θέση που Του ανήκει μέσα στην καρδιά μας.
Η τραγικότητα του σημερινού ανθρώπου βρίσκεται στο ότι ενώ διψά τη χαρά, τη λύτρωση, τη σωτηρία, κλείνει την πόρτα της ψυχής του στον Χριστό, που είναι η πηγή της χαράς, της λύτρωσης και της σωτηρίας.
Και έρχεται το πνεύμα του Θεού, μέσω και του φωτισμένου και εξαγιασμένου οσίου Νείλου, να μας θυμίσει το θεϊκό θέλημα και το σχέδιο της σωτηρίας.
Η ατμόσφαιρα ήταν κατανυκτική μέσα στη θαλπωρή του Μοναστηριού, όπου πνευματικά κυριάρχησε η ασκητική μορφή του οσίου Νείλου, κόντρα στις αλαζονικές φωταψίες της εγκόσμιας ζωής, κόντρα στην ικανοποίηση του “εγώ”, κόντρα στην υποκρισία και κολακεία του κόσμου.
Μετά τη θεία λειτουργία ακολούθησε κέρασμα στους πιστούς, αλλά και εορταστική τράπεζα.
Ο όσιος Νείλος μέσω του ασκητισμού, πέτυχε την πνευματική ολοκλήρωσή του. Από πλούσια και βασιλική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης βρέθηκε στην απόμακρη Θεσπρωτία, αφού προηγουμένως παρέμεινε για λίγο στο Άγιο Όρος, τα Ιεροσόλυμα και τον Αυλώνα Αλβανίας και διάβηκε και από άλλες ενδιάμεσες περιοχές.
Του αποδίδονται θαυματουργικές ιδιότητες, ως επισφράγισμα και επιβράβευση της ασκητικής του ζωής. Λέγεται, μεταξύ άλλων, ότι από το ασκηταριό του έβλεπε μια υπερκόσμια λάμψη στον απέναντι λόφο. Εκεί ανακαλύφθηκε η εικόνα της Παναγίας και κτίστηκε η περιώνυμη Μονή Γηρομερίου.
Τα λείψανά του δεν έχουν ανευρεθεί ακόμη, ενώ ο τάφος του, έκλεισε τα μάτια του γαληνεμένος και πλήρης ημερών σε ηλικία 106 ετών, αφού πρώτα έγραψε τη διαθήκη του και όρισε το διάδοχό του, βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το μοναστήρι, σε κακοτράχαλο και κρημνώδη τόπο.
Και από το βίο και από τη διαθήκη του οσίου Νείλου φαίνεται ότι η παρουσία του δεν είχε φιλοσοφική και διανοητική διάσταση, αλλά ιδιαίτερα ομολογητική.
π. Ηλίας Μάκος
