Του π. Ηλία Μάκου
Εόρτασε ο παλαιός ναός του αγίου Στεφάνου στο χωριό Δρυμάδες Χιμάρας. Είναι ο ένας από τους δύο ναούς στην Αλβανία, που τιμώνται στ’ όνομα του πρωτομάρτυρα, ο άλλος βρίσκεται στο χωριό Μαλαβέτς Κορυτσάς.
Ο ναός αυτός, που αναστήλωσε η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, είχε αξιόλογες αγιογραφίες, οι οποίες, όμως, λόγω του αθεϊστικού διωγμού και της φθοράς, δεν σώζονται.
Οι πιστοί, που συγκεντρώθηκαν σ’ αυτό το εκκλησάκι με λατρευτική διάθεση, έφεραν στο μυαλό τους τη μορφή του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, ο οποίος είχε δύο χαρακτηριστικά: Ομολογούσε τον Χριστό και ήταν φιλάνθρωπος.
Και αλήθεια, πόσο ανάγκη έχει η εποχή μας την ομολογία στο Χριστό και την αγάπη. Αλλά για να τα επιτύχουμε αυτά τα δύο, βασική προϋπόθεση είναι η μετάνοια.
Μετανοώντας για την πρότερη ζωή μας ανοιγόμαστε στον Κύριο. Δείχνουμε, πως θέλουμε να τον γνωρίσουμε βαθύτερα και πλατύτερα και να ζήσουμε ενωμένοι μαζί Του, όπως έπραξε ο άγιος Στέφανος.
Και τότε, αυτό μας δείχνει η ζωή του πρωτομάρτυρα, η προσωπική μας σχέση με τον Θεό θερμαίνεται περισσότερο. Και γίνεται πιο δυναμική και πιο καρποφόρα.
Διαμορφώνεται σε διάλογος αγάπης. Σε συνομιλία με το πρόσωπο της αγάπης μας. Το παράδειγμα της φλογισμένης καρδιάς του Στεφάνου, μέσα από την οποία άγγιξε με πάθος και με δέος τον Κύριο είναι αφυπνιστικό και οριακό και για μας.
Μπορεί να μας φωτίσει και να μας συνεγείρει. Νας μας κεντρίσει σε αληθινή και ζωντανή κοινωνία. Αυτό το άγγιγμα είναι άνοιγμα της προοπτικής. Είναι φανέρωμα των οριζόντων.
