Του π. Ηλία Μάκου
Η εορτή του Αγίου Σπυρίδωνα στην Αλβανία τιμήθηκε με λαμπρότητα, αφού και στη γειτονική χώρα τον θαυματουργό Επίσκοπο ευλαβούνται ιδιαίτερα οι Ορθόδοξοι.
Στον ιστορικό ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, στο Μπεράτι Αλβανίας, που τα χρόνια του αθεϊστικού καθεστώτος είχε μετατραπεί σε αποθήκη, την παραμονή της εορτής εψάλη εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και ανήμερα όρθρος και θεία λειτουργία, όπου ιερούργησε ο Μητροπολίτης Βερατίου Άστιος.
Εόρτασαν, μεταξύ άλλων, οι ναοί του Αγίου Σπυρίδωνα στους Δρυμάδες Χειμμάρας, στο Κηπαρό Χειμμάρας, στη Βρίνα των Αγίων Σαράντα, στο Βουνό Χειμμάρας, στο Ορίκουμ Αυλώνας, στο Μίφολι Αυλώνας κ.λπ.
Τα κηρύγματα στους ναούς της Αλβανίας κατά την εορτή του Αγίου Σπυρίδωνα έδωσαν το μήνυμα ότι αν μάθουμε οι Χριστιανοί να βλέπουμε τη ζωή υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλαδή μέσα στο φως του Θεού, που κάνει τα αδύνατα δυνατά, δεν είναι δύσκολο να συνηθίσουμε στην πορεία του καλού.
Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΑΩΝΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟ 1990
Όλα έδειχναν, πριν 34 χρόνια στην Αλβανία, ήδη είχαν δρομολογηθεί εξελίξεις από τις αρχές Νοεμβρίου του 1990, ότι το αθεϊστικό καθεστώς θα κατέρρεε.
Οι Ορθόδοξοι στο Μπεράτι, παρότι ο φόβος ακόμη “πλάκωνε” τα πάντα, αποφάσισαν να μη μείνουν βουβοί και ανέκφραστοι.
Συγκρότησαν μια επιτροπή και ανέλαβαν δράση, λίγες ημέρες νωρίτερα, προκειμένου να λειτουργηθούν ανήμερα του αη Σπυρίδωνα στην εκκλησία του, που είχε μετατραπεί σε αποθήκη.
Ο ιερέας π. Πέτρος Σίμσια είχε αποσχηματιστεί από τους άθεους και εργαζόταν ως μηχανικός στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας, χωρίς ποτέ να καταφέρουν να σαρώσουν μέσα του την ακλόνητη πίστη του στο Θεό.
Όταν πρωτοαντίκρισε το ναό, είδε αποθηκευμένα στο εσωτερικό του διάσπαρτα διάφορα αντικείμενα και οικοδομικά υλικά ( αξίνα, φτυάρια, τσιμέντο, ασβέστης, άμμος, σανίδες, δοκάρια κ. ά.). Είχαν τοποθετηθεί ράφια στους πλευρικούς τοίχους και καλλιεργούνταν μεταξοσκώληκες, ενώ οι αγιογραφίες ήταν σχεδόν κατεστραμμένες.
Πληγώθηκε η καρδιά του εκείνη τη στιγμή, όπως και οι καρδιές όλων των Ορθοδόξων, που ήταν μαζί του. Θαρραλέα, όμως, προχώρησαν στον καθαρισμό και στην ετοιμασία του ναού.
Δίνοντας το μήνυμα της ελπίδας, αλλά και της αντίστασης κατά της βαρβαρότητας, κατά της άρνησης του Θεού, κατά της ασέβειας, κατά της καταπάτησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και όταν ξημέρωσε του αγίου Σπυρίδωνα, ο ιερέας, που έβγαλε τα άμφια από μια κρύπτη, που τα είχε κρυμμένα, έβαλε “Ευλογητός…”.
Πολλοί Ορθόδοξοι συγκεντρώθηκαν στο ναό, ο ένας πάνω στον άλλο, και όλοι μαζί έψαλλαν χαρμόσυνα.
Η έκκλησή τους λιτή, ανθρώπινη κι αντάμα συγκλονιστική. Ν’ ανοίξουν οι εκκλησιές…
Ο ναός του αγίου Σπυρίδωνα έγινε χώρος λατρείας και πάλι. Η καμπάνα χτύπησε. Ο Χριστός θριάμβευσε για μια ακόμη φορά. Ο Σταυρός Του ξαναστήθηκε. Η Εκκλησία της Αλβανίας άρχισε να ξαναβγαίνει από τις κατακόμβες.
