Με αφορμή μια…μουτζούρα στον τοίχο η καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ προέτρεψε τους μαθητές του 39ου Γυμνασίου Αθηνών να μεταμορφώσουν το χώρο με 40 εικαστικές δημιουργίες
Από τον ΣΩΤΗΡΗ ΛΕΤΣΙΟ
Μια όαση πολιτισμού και πνευματικής ανάτασης έχει δημιουργηθεί στο κέντρο της Αθήνας αποτελώντας πρότυπο τόσο για την εκπαιδευτική κοινότητα αλλά και για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Αναφερόμαστε φυσικά στις 40 εικαστικές δημιουργίες, που κοσμούν τους τοίχους στο 39ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Κυψέλη. Το εντυπωσιακό αυτό αποτέλεσμα οφείλεται στην καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ, η οποία είχε την έμπνευση να ξεκινήσει και να φέρει εις πέρας αυτό το εγχείρημα. Ήταν πριν από τρία χρόνια όταν έκανε παρατήρηση σε μια μαθήτρια, η οποία είχε προκαλέσει μια μουτζούρα στον τοίχο. Η μαθήτρια τότε αντέτεινε πως δεν έκανε κάτι κακό, αφού ο τοίχος ήταν ήδη αρκετά λερωμένος. Η συζήτηση αυτή έγινε η αφορμή, έτσι ώστε να αναπτυχθεί στη σκέψη της κ. Νταζύ ένας προβληματισμός για το τι είδους εικαστική παρέμβαση θα μπορούσε να γίνει εντός του σχολείου.
«Το γεγονός ότι ασχολούμαι ως αυτοδίδακτη με τη ζωγραφική από μικρή ηλικία, αλλά και το ότι κατά τις επισκέψεις μου σε χώρες του εξωτερικού είχα δει πολλές και ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες, μου έδωσε την ευκαιρία να προτείνω αυτή την ιδέα στον διευθυντή του σχολείου κ. Γιάννη Κελεπούρη» σημειώνει μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» η κ. Νταζύ. Όπως είπε: «Αν και κάποιοι υποστήριξαν πως ό,τι και εάν δημιουργήσουμε αυτά στην πορεία θα καταστραφούν, εγώ από την πλευρά μου επέμενα ότι έπρεπε να προχωρήσουμε στην υλοποίηση της ιδέας.
Τελικά το στοίχημα κερδήθηκε, δεν έχει σημειωθεί καμιά φθορά! Και αυτό συνέβη επειδή τα παιδιά αναγνωρίζουν αυτό που είναι αισθητικά ωραίο και εμπνέονται από αυτό».
Πριν από τη δημιουργία των τοιχογραφιών η κ. Νταζύ μαζί με μια ομάδα μαθητών είχαν ξεκινήσει την κατασκευή στο τοίχο ενός ψηφιδωτού με καπάκια από πλαστικά μπουκάλια, όπου σε αυτό απεικονιζόταν η «Εναστρη Νύχτα» του Βαν Γκονγκ. Η ίδια, εντυπωσιασμένη από το ότι τα παιδιά δεν πείραξαν καθόλου το έργο, πρότεινε να ξεκινήσει η ζωγραφική δραστηριότητα από τον μεγάλο όσο και σκοτεινό διάδρομο μήκους 25 μέτρων από όπου περνάνε τα παιδιά κατευθυνόμενα στις τάξεις. Σε αυτό απασχολήθηκαν ταυτόχρονα 40 μαθητές -οι περισσότεροι από οποιαδήποτε άλλο έργο- ενώ η κ. Νταζύ αφιέρωσε πάνω από 100 ώρες εργασίας για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα στοιχεία και να ετοιμάσει μια πλήρη μακέτα.
«Δεν επέλεξα τους μαθητές ανάλογα με την ικανότητά τους στη ζωγραφική, αλλά με βάση την όρεξη και τη θέληση που είχαν να βοηθήσουν και να μεταμορφώσουν το σχολείο. Με αυτή την τοιχογραφία που περιλαμβάνει 800 εικόνες αποσκοπούμε στο να παρατηρούν οι μαθητές και συγχρόνως να παρακινούνται για την απόκτηση της γνώσης» επισημαίνει η κ. Νταζύ και προσθέτει: «Το ζωγραφικό έργο ξεκινά από την περίοδο της προϊστορίας και φθάνει έως τη σύγχρονη εποχή. Οι μαθητές κατ’ αυτό τον τρόπο μαθαίνουν για τις εφευρέσεις, τις ανακαλύψεις, τα αξιοθέατα και άλλα επιτεύγματα του ανθρώπου. Π.χ πληροφορούνται για την Αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Ρώμη κ.α».
Εκτός από τον τοίχο του διαδρόμου έχουν καλυφθεί όλοι οι εξωτερικοί χώροι, ενώ επίσης έχουν γίνει ζωγραφικά έργα και στις 15 αίθουσες του σχολείου: «Σκεπτόμενη πώς θα γινόταν η διακόσμηση της κάθε αίθουσας προσπάθησα να σεβαστώ και το παιδαγωγικό κομμάτι. Ο μαθητής δηλαδή δεν πρέπει να έχει πολύ φορτωμένο το μπροστινό του πεδίο και για αυτό επιλέξαμε την πλάτη της τάξης» τονίζει η κ.Νταζύ και αναφέρεται στη θεματολογία της ζωγραφικής διακόσμησης. «Κάθε αίθουσα στο ισόγειο παραπέμπει σε μια διαφορετική ατμόσφαιρα. Π.χ απέναντι από την πρώτη αίθουσα βρίσκεται η Προϊστορία και όταν εισέρχεται κάποιος στην τάξη βλέπει την τοιχογραφία, η οποία αναπαριστά μια σπηλιά με ζωγραφιές προϊστορικών ανθρώπων. Μετά ακολουθεί η τοιχογραφία που είναι απέναντι από την Αρχαία Κρήτη, και με αφορμή αυτό δημιουργήσαμε στην τάξη το εσωτερικό από το παλάτι της Κνωσσού. Ακολουθεί η Αρχαία Ρώμη και μια βίλα στην Πομπηΐα, ο Μεσαίωνας και ένα κάστρο όπως και ένα χιονισμένο τοπίο του Μπρύγκελ, η εποχή της Αρτ Νουβό αλλά και μια αίθουσα που εκφράζει την σύγχρονη εποχή, ενώ στη τελευταία αίθουσα παρουσιάζεται η Ατλαντίδα. Οι μαθητές σε αυτή την τάξη βλέπουν και νιώθουν πως είναι μέσα σε ένα υποβρύχιο, που κατεβαίνει σε μια βυθισμένη πολιτεία».
Ως προς τον πρώτο όροφο και τον δεύτερο όροφο επιλέχθηκαν και με την συνδρομή των μαθητών διαφορετικά θέματα. Οι μαθητές προτίμησαν σκηνές με θέα στην θάλασσα όπως π.χ στην Πειραϊκή, στην περιοχή της Αγίας Ευφημίας στην Κεφαλονιά αλλά και τοπία όπως αυτό στην περιοχή της Ακρόπολης ή εκείνο που θυμίζει την πόλη της Νέας Υόρκης κ.α. Όλες οι τοιχογραφίες έγιναν αποκλειστικά από την κ. Νταζύ και τους μαθητές τις απογευματινές ώρες. Οι ίδιοι συμμετείχαν πρόθυμα σε όλες τις εργασίες ακόμη και στις πιο επίπονες πάντα υπό την καθοδήγησή της. «Ημουν πολύ τυχερή που έζησα αυτή την εμπειρία» υπογραμμίζει η κ. Νταζύ και καταλήγει λέγοντας: «Δεν το κάναμε ούτε για το χρήμα ούτε για τη δόξα! Το κάναμε επειδή μας άρεσε να μεταμορφώσουμε το χώρο μας».
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”
