Βαριά θλίψη έχει σκορπίσει στον Μανταμάδο, στη Λέσβο και στους κόλπους της Εκκλησίας η είδηση της εκδημίας του πρωτοπρεσβυτέρου π. Ευστρατίου Δήσσου, μιας μορφής που ταυτίστηκε όσο λίγοι με το μεγάλο Προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο π. Ευστράτιος βρέθηκε χωρίς τις αισθήσεις του στην παραλία της Πεδής Μανταμάδου, ενώ οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες επήλθε το μοιραίο παραμένουν, μέχρι στιγμής, άγνωστες.
Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός στην τοπική κοινωνία. Για δεκαετίες ο π. Ευστράτιος υπήρξε σημείο αναφοράς για τον Μανταμάδο, για τους πιστούς που προσκυνούσαν τον Ταξιάρχη, αλλά και για ανθρώπους που βρήκαν στο πρόσωπό του στήριξη, λόγο παρηγοριάς και έμπρακτη βοήθεια.
Το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με το Προσκύνημα του Ταξιάρχη, με την πνευματική ζωή της περιοχής, αλλά και με σημαντικές κοινωνικές πρωτοβουλίες, ανάμεσά τους η Στέγη Αγάπης και η προσπάθεια για τη δημιουργία γηροκομείου στον Μανταμάδο.
Ο π. Ευστράτιος Δήσσος γεννήθηκε στη Μήθυμνα της Λέσβου στις 8 Νοεμβρίου 1938. Γονείς του ήταν ο Παναγιώτης Δήσσος και η Ελένη Μανταμαδιώτου. Από μικρή ηλικία μεγάλωσε μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, καθώς ο πατέρας του χειροτονήθηκε ιερέας όταν ο ίδιος ήταν μόλις πέντε ετών.
Φοίτησε αρχικά στο Δημοτικό Σχολείο στον Βαφειό και στη συνέχεια στη Συκαμιά, όπου ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή του. Ακολούθησαν δύο χρόνια στο Α΄ Γυμνάσιο Μυτιλήνης και κατόπιν η φοίτησή του στην Εκκλησιαστική Σχολή της Λαμίας, από την οποία αποφοίτησε το 1961.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία, το 1966 νυμφεύθηκε τη Φωτεινή Καραμήτρου από τη Βατούσα. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας, αναλαμβάνοντας την ενορία της Πελόπης Λέσβου. Εκεί ξεκίνησε το ποιμαντικό και δημιουργικό του έργο, οργανώνοντας την ενορία, επισκευάζοντας τον Ιερό Ναό των Αρχαγγέλων και χτίζοντας εξωκκλήσια.
Τον Ιούνιο του 1970 μετατέθηκε στον Μανταμάδο, στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια μακρά πορεία προσφοράς. Ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου πρωτοστάτησε σε έργα ανακαίνισης, υποδομών και αναβάθμισης του Προσκυνήματος.
Το 1972 άνοιξε τον δρόμο που συνέδεε τον Μανταμάδο με τον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και τον επιστρώνει με μπετόν. Το 1973 δημιούργησε οικοτροφείο για αριστούχους μαθητές Γυμνασίου από φτωχές αγροτικές οικογένειες της περιοχής, δίνοντας τη δυνατότητα σε δεκάδες παιδιά να συνεχίσουν τις σπουδές τους.
Πηγή και φωτό: lesvosnews.net
