Χειροτονία του νέου Επισκόπου Ελαίας στον Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης

«Βοηθός καί σκεπαστής ἐγένετό μοι εἰ σωτηρίαν, οὗτος μου Θεός και δοξάσω Αὐτόν, Θεός τοῦ Πατρός μου καί ὑψώσω Αὐτόν, ἐνδόξως γάρ δεδόξασται».

«Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, σεπτέ Ποιμενάρχα της Θεοσώστου και Ιεραποστολικής Ολκάδος της κατά Σουηδίαν, Νορβηγίαν, Δανίαν, Ισλανδίαν και Γροιλανδίαν Αμπέλου, της εχούσης την ρίζαν εις το Σεπτόν της Ορθοδοξίας Κέντρον εις το Φανάριον της Κωσνταντινουπόλεως, πολυσέβαστέ μου Γέροντα, κύριέ μου κύριε Κλεόπα, τελεσιουργέ του μυστηρίου της εις Επίσκοπον Χειροτονίας μου.
Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, συνεργοί της Θείας Χάριτος και του συντελουμένου Μυστηρίου,
Πανοσιολογιώτατοι και Αιδεσιμολογιώτατοι συμπρεσβύτεροι,
Ιερολογιώτατοι Διάκονοι,
Μουσικολογιώτατοι,
Εξοχώτατοι Πρέσβεις της Ελλάδος και της Κύπρου στη Σουηδία,
Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας,
Σεβαστοί μου Γονείς, Γεώργιε και Αικατερίνα,
Αγαπημένα μας παιδιά,

Αγαπητοί μου αδελφοί, ενορίτες του Καθεδρικού μας Ναού και ευλαβείς προσκυνητές,

Στην απαρχή του φετινού Τριωδίου, μετά το Υμέτερον αίτημα, Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, προς την Α. Θ. Παναγιότητα, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο, και την ομόφωνη ψήφο των Μελών της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, αναδειχθείς Επίσκοπος υπό τον ψιλόν τίτλον της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης αγιωτάτης Επισκοπής Ελαίας, στέκομαι αυτή την ώρα ενώπιον της Εκκλησίας με φόβο και τρόμο, γνωρίζοντας ότι ουδέν έχω να παρουσιάσω ενώπιον του Θεού, ει μη μόνον την αδυναμία και την αναξιότητά μου.
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή του Τελώνου και του Φαρισαίου φανερώνει με σαφήνεια την αλήθεια της πνευματικής ζωής. Όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Οὐχὶ τά ἔργα ἡμῶν, ἀλλά τό φρόνημα τῆς καρδίας ἐξετάζει ὁ Θεός».
Μπροστά στο μυστήριο της Αρχιερωσύνης, δεν τολμώ να ομοιάσω τον εαυτό μου με άλλον ή να δικαιώσω την πορεία μου. Επιθυμώ μόνο να σταθώ, όπως ο Τελώνης, με τον λόγο που σώζει: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει: «Ἡ ταπείνωσις ἐστίν ἡ ὁδὸς δι’ ἧς κατέρχεται ἡ χάρις». Και ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος προσθέτει: «Χωρίς συντριβή καρδίας, οὐκ ἔστιν ἐνέργεια Πνεύματος».
Γνωρίζω ότι η Αρχιερωσύνη δεν είναι αξίωμα, αλλά σταυρός. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ομολογεί: «Φοβοῦμαι τήν ἱερωσύνην, ὡς λόγον Θεοῦ καί ἔργον ἀγγέλων».
Σήμερα, λοιπόν, δεν ζητῶ να κριθώ άξιος, αλλά να παραδοθώ στο έλεος του Θεού. Όπως διδάσκει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: «Ὁ Θεὸς τελειοῖ τά ἀσθενῆ διά τῆς χάριτος».
Στη σημερινή εποχή, που κυριαρχεί η αμφιβολία και η πνευματική σύγχυση, η αποστολή του Χριστού μάς αγγίζει προσωπικά. Καλούμαστε να συνεχίσουμε την αποστολή της Εκκλησίας με ομολογία πίστεως και έμπρακτη αγάπη. Να υπερασπιζόμαστε την «εικόνα του Θεού» στον άνθρωπο, ιδίως στον φτωχό, στον πρόσφυγα, στον περιθωριοποιημένο. Να προσφέρουμε την Ορθοδοξία, όχι ως κλειστή παράδοση, αλλά ως μαρτυρία ζωής και ελπίδας!

Με βαθιά συγκίνηση και δέος ιερό, αυτή την πανεπίσημη ημέρα, ίσταμαι ενώπιον του ιερού Θυσιαστηρίου, κληθείς να αναβώ στο μέγα και φοβερόν αξίωμα του Επισκόπου. Ομολογώ με τον Απόστολον Παύλον ότι: «οὐχ ὁ ἄνθρωπος λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλ’ ὁ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. 5,4). Εν τούτοις, τρέμω ενώπιον του βάρους της ευθύνης, αλλά και ευφραίνομαι, διότι «ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ. 12,9).
Διακατεχόμενος από ανάμεικτα αισθήματα δοξολογίας προς τον εν Τριάδι Θεόν, αλλά και στα πρόσωπα που έγιναν συνεργοί του έργου Του, άρχομαι καταθέτων την ευγνωμοσύνην μου. Εν πρώτοις, προς τη Μητέρα Εκκλησία και την Σεπτή της Ορθοδοξίας Κορυφή, τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο, για τους πατρικούς νουθετηρίους λόγους, κατά την ημέρα του μικρού μηνύματος εν Φαναρίω, αλλά και για τη στοργή, την αναγνώριση και την επισφράγιση της διακονίας μου στην Εκκλησία με τη χαρά της προαγωγής στον ύψιστο βαθμό του Επισκόπου.

Εν συνεχεία, προς Υμάς Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,, το σοφό οιακοστρόφο και Ποιμενάρχη της Πρωτοθρόνου Εκκλησίας στη Σκανδιναυΐα, για την πατρική εμπιστοσύνη και την αγάπη, που έφθασαν μέχρι και την πρόταση της ελαχιστότητός μου, για να λάβω την της Αρχιερατείας χάριν, αναλαμβάνων ταυτοχρόνως το ρόλο του συγκυρηναίου στο πολυσχιδές και πανδήμως, εντός και εκτός των συνόρων της Ιεράς Μητροπόλεώς μας πανθομολογούμενο Υμέτερον έργο, που συνετέλεσε ώστε η Μητρόπολή μας να καταστεί παγκοίνως εγνωσμένη.
Σάς ευχαριστώ πανάξιε Ποιμενάρχα μας, που «ψυχῇ τε καί σώματι», για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, άγρυπνος κυριολεκτικώς επί την σκοπιάν, εκδαπανάσθε νυχθημερόν για την πνευματική προκοπή του λαού του Θεού, την πρόοδο και ευημερία της Ομογενείας μας καθόλης.

Ανιδιοτελής στις προθέσεις Σας, αγνός στα κίνητρα και ελατήριά Σας, μάχεσθε, ποδηγετείτε και καθοδηγείτε, εμπνέετε και κατευθύνετε και κατορθώσατε να κερδίσετε το σεβασμό και την αγάπη όλων ανεξαιρέτως.
Είναι μεγάλη η εύνοια του Θεού προς την τοπική μας Εκκλησία, που χάρισε Εσάς Σεβασμιώτατε, ηγέτη και Αρχιποιμένα, άνδρα σοφό και πατέρα φιλόστοργο, συγκροτημένο θεολόγο και συγγραφέα πολλών επιστημονικών πονημάτων, ικανότατο χειριστή του εκκλησιαστικού λόγου, φωτισμένο και χαριτωμένο από το Άγιο Πνεύμα, άξιο καραβοκύρη, που με σταθερή πυξίδα προς το Γολγοθά και τον Παρθενώνα, οδηγείτε το νοητό σκάφος της Μητροπόλεώς μας σε νομές σωτήριες και αγρυπνείτε, ώστε να οδηγηθούμε άπαντες σε λιμένες ευδίους. Μνησθείη Κύριος της θυσίας σας!
Προς τους αγίους Αρχιερείς, Μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, για την αγάπη, την σύμπνοια και την ευχή.
Προς τους συλλειτουργούς Σεβ. Αρχιερείς, Μητροπολίτην Κυδωνιών κ. Αθηναγόραν και Ελβετίας κ. Μάξιμον, όχι μόνον για την αγάπη τους, αλλά και διότι υπεβλήθησαν στον κόπο του ταξιδίου.
Για μένα, ο Σεβ. Μητροπολίτης Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας είναι πάνω απ’ όλα ένας άνθρωπος με αληθινή ποιμαντική καρδιά, αλλά και γνήσιος Φαναριώτης Ιεράρχης. Γνώστης και τηρητής του τυπικού της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, ξεχωρίζει δε, όχι μόνο για το αξίωμά του, αλλά για τον τρόπο που στέκεται απέναντι στον άνθρωπο, με σεβασμό, απλότητα και ειλικρινές ενδιαφέρον.

Στη συναναστροφή μαζί του, νιώθει κανείς ότι ακούγεται πραγματικά. Δεν βιάζεται να μιλήσει, δεν επιβάλλεται, αφήνει χώρο, δείχνει κατανόηση και μιλά όταν πρέπει, με λόγο μεστό και ουσιαστικό. Η στάση του αποπνέει γαλήνη και εμπιστοσύνη.
Από την άλλη, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Μάξιμος, αποτελεί πρόσωπο κύρους στον θεολογικό και εκκλησιαστικό χώρο, με λόγο που γεφυρώνει την Ορθοδοξία με τον σύγχρονο κόσμο, προβάλλοντας μια Εκκλησία ανοιχτή, υπεύθυνη και πνευματικά ώριμη.

Η συνολική του διακονία μαρτυρεί έναν ποιμένα με βάθος, συνέπεια και αληθινή αγάπη για την Εκκλησία και τον άνθρωπο. H παρουσία και των δύο, εξόχως τιμητική για την ελαχιστότητά μου.
Προς τους συλλειτουργούς Πρεσβυτέρους και Διακόνους, πολλοί εκ των οποίων τυγχάνουν και πνευματικά μου τέκνα, ιδιαιτέρως τους ευχαριστώ που εξεδήλωσαν την αγάπη τους με την ενταύθα παρουσία τους, αλλά και τους προσευχητικώς παρόντες, που εξεδήλωσαν τα αισθήματά τους προφορικώς ή γραπτώς για την ελαχιστότητά μου. Δώη Κύριος κατά την καρδίαν ενός εκάστου!
Προς τους πνευματικούς μου πατέρας και διδασκάλους, για την καθοδήγηση και τα παραδείγματά τους. Μεταξύ αυτών, επιτρέψατε μου να μνημονεύσω, το μακαριστό Γυμνασιάρχη του 7ου Γυμνασίου Ηλιουπόλεως Αττικής, Κωνσταντίνο Μπανάβα, απόφοιτο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, ομογάλακτο και συνταξιώτη του επίσης μακαριστού Μητροπολίτου Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κυρού Διονυσίου, ο οποίος υπήρξε στήριγμα και υπογραμμός στη διαμόρφωση του εκκλησιαστικού ήθους, αλλά και προς τη μακαριστή σύζυγό του και διδασκάλισσά μου, Ζωή Νικολαΐδου, η οποία, ως κλασική φιλόλογος, με προετοίμασε για τις Πανελλήνιες εξετάσεις.

Στον Καθηγητή μου στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και Κοσμήτορα Αυτής, Ελλογιμώτατο κ. Κωνσταντίνο Αντωνόπουλο, ο οποίος με εμύησε στον Τομέα του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου και με κατέστησε Διδάκτορα της Σχολής, όπως επίσης και το Σεβ. Μητροπολίτη Περιστερίου κ. Γρηγόριο, πλησίον του οποίου, με Υμετέρα προτροπή και συγκατάθεση, εκπονώ τη δεύτερη διδακτορική μου διατριβή.
Προς την οικογένειά μου, το πρώτο μου σχολείο πίστεως και αγάπης. Τους αξιαγάπητους και πολυσεβάστους γονείς μου, Γεώργιο και Αικατερίνα, οι οποίοι αναδείχθηκαν άξιοι της κλήσεώς τους ως γονέων, αφού ουδέποτε στάθηκαν εμπόδιο στην κλήση μου, αντίθετα, πάντοτε βακτηρία και υποστηριγμός στις αποφάσεις μου, των οποίων ασπάζομαι τας χείρας με ευγνωμοσύνη και παρακαλώ να εύχονται για τη νέα μου υψηλή διακονία.

Προς τον Σεβ. Μητροπολίτην Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνόν, ο οποίος το έτος 1999, ως τότε Επίσκοπος Διαυλείας, με εισήγαγε στην αγία Ιερωσύνη και εξεπλήρωσε τον παιδικό μου πόθο, αφού προηγήθηκε η γνωριμία μας στην Ενορία των παιδικών μου χρόνων, του Αγίου Νικολάου Ηλιουπόλεως, τότε που με οδήγησε σε γνωριμία μαζί του ο προϊστάμενος και κτήτωρ του μεγαλοπρεπούς νέου Ναού του Αγίου, Πρωτοπρεσβύτερος κ. Ιωάννης Κυρλάκης, του οποίου τη δεξιά ασπάζομαι ευγνωμόνως.
Προς τον μακαριστόν ήδη Μητροπολίτην Περιστερίου κυρόν Χρυσόστομον, τον πεπαιδευμένον Ιεράρχην της καθ’ Ελλάδα Εκκλησίας και απόφοιτον της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, όστις με εδέχθη εις την Ιερατικήν οικογένειαν της Μητροπόλεώς του, αν και δεν είχα συμπληρώσει το 20ό έτος της ηλικίας μου, ενεφύσησε δε στην ελαχιστότητά μου το πνεύμα της αφοσιώσεως στη Μητέρα Εκκλησία, υπήρξε δε και αίτιος γνωριμίας και συναναστροφής μου με εξαιρετικές μορφές πεπαιδευμένων Αρχιερέων της Πρωτοθρόνου Εκκλησίας.
Στη συνέχεια, τα βήματά μου οδηγήθηκαν στη Θεσσαλία, και συγκεκριμένα στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών, όταν ο τότε Ποιμενάρχης αυτής και μακαριστός ήδη Μητροπολίτης κυρός Αλέξιος, με εδέχθη στην Επαρχία του και μοι ενεπιστεύθη την πολυεύθυνη θέση του Πρωτοσυγκέλλου αυτού, από του έτους 2003 έως και του έτους 2012, οπότε, και με την ευχή του, έλαβα κανονική απόσπαση επί διετία, από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και μετέβην στο Παρίσι, όπου ο εκεί Ποιμενάρχης της Ιεράς Μητροπόλεως Γαλλίας και νυν Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, με εδέχθη στη Θεόσωστο Μητρόπολή του και μού ανέθεσε μεν εφημεριακά καθήκοντα στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Στεφάνου Παρισίων, παραλλήλως δε και καθήκοντα Γραμματέως αυτού, ενώ ευλόγησε και την παρακολούθηση ανωτέρων σπουδών σε Μεταπτυχιακό επίπεδο στην École Pratique.

Λίγους μήνες πριν τη λήξη της αποσπάσεώς μου, μεσολάβησε η εκλογή του μέχρι τότε Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Ξάνθης, Αρχιμανδρίτου κ. Παντελεήμονος, σε Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής, ο οποίος με εκάλεσε να συνδράμω στο πολυσχιδές έργο που ανέλαβε στην ευαίσθητη και ακριτική Μητρόπολη της Θράκης, πλησίον του οποίου διηκόνησα μέχρι και το Μάρτιο του έτους 2020, οπότε με την κανονική άδεια και ευλογία του, έλαβα την κανονική απόσπαση από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την ενταύθα Ιερά Μητρόπολη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας, προκειμένου να υπηρετήσω πλησίον Υμών, ως εφημέριος του Καθεδρικού Ναού Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης.

Προς τον ευλογημένο λαό του Θεού, ο οποίος με τις προσευχές του με στήριξε και με διδάσκει τί σημαίνει Εκκλησία ζώσα, παρακαλώ να με σκεπάζει με την προσευχή του, ώστε να μη ζήσω ποτέ με φρόνημα Φαρισαίου, αλλά με καρδία Τελώνου, με συντριβή και πνεύμα διακονίας.
Επικαλούμαι τη σκέπη της Κυρίας Θεοτόκου, την πρεσβεία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, των Αγίων Μεγαλομαρτύρων Γεωργίου και Δημητρίου, Νικολάου του εν Μύροις, Νεκταρίου Πενταπόλεως του εν Αιγίνη, των ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, στους Ναούς των οποίων διηκόνησα, αλλά και την αγάπη όλων σας, για να φέρω εις πέρας την νέα αυτή αποστολή.

Ισχύων εν τω ενδυναμούντι με Χριστω και εν τω κράτει της ισχύος Αυτού και γνωρίζων την αγωνίαν και τον αγώνα της μαρτυρικής Μ.Χ.Ε. «διἀ νά ἐξάγῃ πάντοτε ἐκ τῶν χειρίστων δεδομένων τό ἄριστον δυνατόν» (Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος κυρού Μελίτωνος, Λόγοι και Ομιλίαι, εκδόσεις «ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ» Καρυές Αγίου Όρους, 1991, σ. 96), αλλά και το μαρτύριον της ενταύθα ιεραποστολικής εν Σκανδιναυΐα Επαρχίας, της εκ της τέφρας της αναγενωμένης από Υμάς Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχα μας, πορευθήσομαι αναβήναι τας βαθμίδας του αγίου θυσιαστηρίου και να λάβω δια των Τιμίων Χειρών Σας την της Αρχιερατείας χάριν.
Κατακλείων την παρούσαν, καταθέτω τον εαυτόν μου στο έλεος του Θεού και στη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, και με ταπείνωση καρδίας αναμένω την ιερά αναφώνηση του πληρώματος, που θα επισφραγίσει την εντολή του Θεού και του σώματός Του, ώστε η νέα αυτή κλήση, να μην είναι μόνο προσωπική, αλλά όλα τα ζωντανά μέλη του ιδίου σώματος του Κυρίου, να γίνουμε «εικόνες Χριστού» στον κόσμο, ώστε η Ορθοδοξία να μην είναι μόνο κειμήλιο του παρελθόντος, αλλά ζωντανή δύναμη που στηρίζει και σώζει την οικουμένη. Αμήν! Εύχεσθε!»

Τους ύμνους έψαλαν, στην Ελληνική και την Σουηδική, οι Μουσικολ. εθελοντές Ιεροψάλτες του Καθεδρικού Ναού Δρ. Ανδρέας Σελαμσής, Δρ. Γεώργιος Σιδηράς, κ. Ηλιάνα Αντωνίου, κ. Ηλίας Γέργη, κ. Isak Ιsaksson και κ. Νικόλαος Θεοδωρίδης.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο νεοχειροτονηθείς Επίσκοπος διένειμε το αντίδωρο και εδέχθη του εκκλησιάσματος, κατόπιν δε στην αίθουσα δεξιώσεων του Καθεδρικού Ναού παρετέθη επίσημο γεύμα προς τιμήν των επισήμων και των προσελθόντων εκ του εξωτερικού, προσφορά της οικογενείας των κ.κ. Χρήστου και Κατερίνας Μελέτη.

Το βράδυ της ιδίας, η Ιερά Μητρόπολις Σουηδίας και ο Ποιμενάρχης αυτής Σεβ. κ. Κλεόπας προσέφεραν δείπνο σε εστιατόριο της περιοχής, προς τιμήν του νέου Επισκόπου και των προσκεκλημένων αυτών από το εξωτερικό.

Την επομένη, 2α Φεβρουαρίου 2026, ο Επίσκοπος λειτούργησε στον Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης με τους επισκέπτες κληρικούς και το απόγευμα της ιδίας η οικογένεια του κ. Γεωργίου Βαβουλίδου προσέφερe δείπνο στις εγκαταστάσεις του ως άνω ναού.