Σε νυχτερινή Θεία Λειτουργία στον Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο, την Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2026, πραγματοποιήθηκε, σύμφωνα με απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, από τον Γέροντα Σκευοφύλακα του Ναού της Αναστάσεως, Αρχιεπίσκοπο Ιεραπόλεως κ. Ισίδωρο, η χειροτονία του επί σειρά ετών διακονητή του Ναού της Αναστάσεως, Ιεροδιακόνου π. Πατρικίου.
Παρόντες ήταν ο Πατριαρχικός Επίτροπος, Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ησύχιος, ενώ συλλειτούργησαν ο Γραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, Αρχιμανδρίτης π. Χριστόδουλος, Αγιοταφίτες Πατέρες και διακονητές του Ναού της Αναστάσεως. Παρευρέθηκαν επίσης μοναχοί, μοναχές και άλλοι πιστοί που θέλησαν να τιμήσουν τον μέλλοντα να χειροτονηθεί.
Πριν από τη χειροτονία, ο Αρχιεπίσκοπος Ιεραπόλεως Ισίδωρος προσφώνησε τον μέλλοντα να χειροτονηθεί με τα ακόλουθα λόγια:
«Ευλαβέστατε Ιεροδιάκονε Πατρίκιε,
Η Αγία Πόλη σε δέχθηκε από παιδί και σε δίδαξε τα “Ιερά γράμματα, τα δυνάμενά σε σοφίσαι εις σωτηρίαν διά πίστεως της εν Χριστώ Ιησού”.[1] Αυτή η πίστη δεν ήταν αφηρημένη, αλλά γεμάτη με χειροπιαστά σημάδια: τα σημάδια που μας άφησαν αρχικά οι Προφήτες και οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά πολύ περισσότερο τα μεγάλα αποτυπώματα από την ενανθρώπηση, τα θαύματα, τη διδασκαλία, τα Πάθη, τον Σταυρό, την Ταφή και, τέλος, την τριήμερη Ανάσταση και τη θεία Ανάληψη του ίδιου του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.
Αυτή η πίστη, η οποία ενισχύθηκε μέσα σου κατά τη διάρκεια της φοίτησής σου στην Πατριαρχική Σχολή, έσπειρε μέσα σου τον θείο ζήλο να προτιμήσεις, αντί για τα εγκόσμια, τα πνευματικά, αντί για τα πρόσκαιρα, τα αιώνια και αντί για τα επίγεια, τα επουράνια.
Ο Μακαριώτατος Πατέρας και Πατριάρχης μας κ.κ. Θεόφιλος Γ΄, διακρίνοντας τον ζήλο και την υπευθυνότητά σου, σε τοποθέτησε από την αρχή στη διακονία του Πανίερου Ναού της Αναστάσεως, όπου επέδειξες υποδειγματική συμπεριφορά, απροϋπόθετη υπακοή, αδιάλειπτη συμμετοχή στις ιερές Ακολουθίες, μεγάλη υπομονή και καρτερία απέναντι στις απαιτήσεις των προσκυνητών, καθώς και προθυμία, σεβασμό και φιλαδελφία προς τους υπόλοιπους διακονητές Πατέρες.
Η γνωστή απάντηση του Αποστόλου Πέτρου προς τον Κύριο στη λίμνη της Γαλιλαίας, “Επί τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον”,[2] ως δείγμα απροϋπόθετης υπακοής προς τον Διδάσκαλο, βρήκε πολλές φορές εφαρμογή στη ζωή σου. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού, όπως γνωρίζεις, όλος μας ο αγώνας είναι να αποκαταστήσουμε τη θέση μας στην κατάσταση πριν από την πτώση του Αδάμ, ώστε να αξιωθούμε να γευθούμε από το Ξύλο της Ζωής. Με την πάροδο των ετών εξειδικεύτηκες στις λεπτομέρειες του Καθεστώτος των Παναγίων Προσκυνημάτων.
Ταυτόχρονα με τη διακονία σου μέσα στο Ιερό Θυσιαστήριο, είχες την ιδιαίτερη ευλογία να κοινωνείς των Αχράντων Μυστηρίων σχεδόν καθημερινά και να ενισχύεσαι πνευματικά απέναντι στους διάφορους πειρασμούς, εφαρμόζοντας την προτροπή του Κυρίου: “Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ”.[3]
Και τώρα, έπειτα από εννέα χρόνια συνεχούς διακονίας, ο Μακαριώτατος Πατέρας και Πατριάρχης μας και η Αγία και Ιερά Σύνοδος, αναγνωρίζοντας και επαινώντας τις αρετές σου, αποφάσισαν να σε προαγάγουν στον δεύτερο βαθμό της Ιεροσύνης και, ταυτόχρονα, να σε αποστείλουν για να σπουδάσεις την ιερή επιστήμη στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έτσι θα εφοδιαστείς με τα απαραίτητα πνευματικά εφόδια για την ποιμαντική φροντίδα των λογικών προβάτων της Αγίας Γης και θα διδάξεις πρώτα με το παράδειγμά σου και κατόπιν με τον Λόγο του Θεού, τον οποίο θα μελετάς και θα κηρύττεις από τον άμβωνα.
Σε αυτό το σημείο θέλω να σου υπενθυμίσω τα λόγια του Κυρίου μας: “Υμείς εστε το άλας της γης· εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται; Εις ουδέν ισχύει έτι ει μη βληθήναι έξω και καταπατείσθαι υπό των ανθρώπων. Υμείς εστε το φως του κόσμου. Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη· ουδέ καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλ’ επί την λυχνίαν, και λάμπει πάσι τοις εν τη οικία. Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς”.[4]
Θέλω να σου επιστήσω την προσοχή, ώστε να μην πέσεις στην παγίδα του δαίμονα της κενοδοξίας. Μην επιτρέψεις στους υπερήφανους λογισμούς να λερώσουν την ψυχή σου και να χάσεις τους καρπούς των έργων σου. Όπως αναφέρει ο Αδελφόθεος Άγιος Ιάκωβος: “Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν”.[5]
Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους υπόλοιπους Αγιοταφίτες, ιδιαίτερα με όσους δεν είχαν την ευκαιρία να μεταβούν στην Αθήνα για θεολογικές σπουδές. Ούτε να τους φερθείς ποτέ απαξιωτικά, διότι λέει η Γραφή: “Λίθον, ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας· παρά Κυρίου εγένετο αύτη και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών”.[6]
Ο Κύριος, για μια τέτοια ανάρμοστη συμπεριφορά, προειδοποιεί ότι “εν ω μέτρω μετρείτε, μετρηθήσεται υμίν”.[7] Να αποφεύγεις την επίδειξη των γνώσεών σου μπροστά στους άλλους, διότι θα χάσεις το τάλαντο, το οποίο δεν σου ανήκει, αλλά σου το χάρισε ο Θεός, και οι συνέπειες θα είναι ολέθριες: “Ος γαρ εάν έχη, δοθήσεται αυτώ, και ος εάν μη έχη, και ο δοκεί έχειν αρθήσεται απ’ αυτού”.[8]
Αντίθετα, προσπάθησε να γίνεις χρήσιμος και να προσφέρεις τις υπηρεσίες σου στους αδελφούς ανιδιοτελώς και χωρίς υστεροβουλία, διότι έτσι θα εφαρμόσεις την προτροπή του Αποστόλου Παύλου: “Η γνώσις φυσιοί, η δε αγάπη οικοδομεί”.[9]
Να προστατεύεις τον εαυτό σου από τους επαίνους, ιδιαίτερα από όσους θα σε πλησιάζουν με φαινομενικό θαυμασμό και ψεύτικες κολακείες. Να μην επιζητείς την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στους αδελφούς. Απόφυγε το παράδειγμα των Φαρισαίων: “Πάντα δε τα έργα αυτών ποιούσι προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις. Πλατύνουσι γαρ τα φυλακτήρια αυτών και μεγαλύνουσι τα κράσπεδα των ιματίων αυτών, φιλούσι δε την πρωτοκλισίαν εν τοις δείπνοις και τας πρωτοκαθεδρίας εν ταις συναγωγαίς και τους ασπασμούς εν ταις αγοραίς και καλείσθαι υπό των ανθρώπων ραββί ραββί”.[10]
Μην ενδώσεις στον πειρασμό του δαιμονικού “γεροντισμού” και μη μετατρέπεις τη σχέση σου με τους πιστούς σε σχέση πνευματικής εξάρτησης και προσωπολατρίας. Ούτε να δέχεσαι να σε διακονούν και να σε υπηρετούν σαν να είσαι κάτι ξεχωριστό.
Για να καθοδηγήσεις πραγματικά τον λαό του Θεού, μιμούμενος τον Κύριο, θα πρέπει να κρατάς μέσα σου τις νουθεσίες Του: “Ος εάν θέλη εν υμίν μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος, και ος εάν θέλη εν υμίν είναι πρώτος, έσται υμών δούλος”.[11]
Να θυμάσαι πάντοτε ότι καθήκον του ιερέα είναι να προβάλλει το πρόσωπο και τη διδασκαλία του Θεανθρώπου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού και να βάζει τον εαυτό του στο περιθώριο. “Υμείς δε μη κληθήτε ραββί· εις γαρ υμών εστιν ο διδάσκαλος, ο Χριστός· πάντες δε υμείς αδελφοί εστε”.[12]
Να σεβαστείς το μέγιστο αγαθό, το αυτεξούσιο, το οποίο μας χάρισε ο Θεός και το οποίο ο ίδιος ο Δημιουργός μας σέβεται και δεν καταργεί.
Ιδιαίτερα να σέβεσαι, να βοηθάς και να στηρίζεις τους νεότερους και τους αδύναμους, επειδή και ο Κύριος “ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών”.[13] Να τους φροντίζεις, να τους ανακουφίζεις και να τους οικονομείς για την αγάπη του Χριστού. “Όστις σε αγγαρεύσει μίλιον εν, ύπαγε μετ’ αυτού δύο”.[14]
Εάν φυλάξεις όλα τα παραπάνω και αγωνιστείς να τα καλλιεργήσεις και να τα εφαρμόσεις, θα έχεις βάλει τις πρώτες γερές βάσεις για να διατηρήσεις ψηλά το Αγιοταφίτικο πνεύμα, το πνεύμα των προκατόχων μας, αγίων μαρτύρων και οσίων Πατέρων, και να διδάξεις με το παράδειγμά σου τον λαό του Θεού.
Και τώρα, έχοντας ακούσει τον Λόγο του Θεού, εισήλθε στο εσωτερικό του Καταπετάσματος, για να σφραγιστείς με τη χάρη του Αγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος, να μεταμορφωθείς και να γίνεις σκεύος εκλογής Του και λειτουργός των Μυστηρίων Του. Αμήν».
Ο Ιεροδιάκονος Πατρίκιος, ο οποίος επρόκειτο να χειροτονηθεί, απάντησε στα ελληνικά με τα ακόλουθα λόγια:
«Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,
Άγιοι Αρχιερείς, Πατέρες και αδελφοί,
αγαπητοί μου γονείς,
συγγενείς και φίλοι,
“Τι ανταποδώσω τω Κυρίω περί πάντων, ων ανταπέδωκέ μοι;”
Με αυτά τα λόγια του ψαλμού στέκομαι σήμερα ενώπιον του Παναγίου και Ζωοδόχου Τάφου του Κυρίου μας, με βαθιά συγκίνηση και ιερό δέος.
Στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως αξιώθηκα να υπηρετώ ως Διάκονος και σήμερα, στον τόπο όπου ακούστηκε το αιώνιο μήνυμα “ουκ έστιν ώδε, ηγέρθη ο Κύριος”, ο Θεός με καλεί να λάβω τη μεγάλη χαρά και ευθύνη της Ιεροσύνης.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου άξιο αυτής της δωρεάς. Εμπιστεύομαι όμως το έλεος του Θεού και επαναλαμβάνω ταπεινά:
“Ετοίμη η καρδία μου, ο Θεός, ετοίμη η καρδία μου”.
Εκφράζω την υιική μου ευγνωμοσύνη προς την Α.Θ.Μ. τον Πατέρα και Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο Γ΄, για την πατρική Του αγάπη, την εμπιστοσύνη και την ευλογία Του. Ευχαριστώ θερμά την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων για την τιμή και την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό μου.
Ιδιαίτερα ευχαριστώ εσάς, Σεβασμιώτατε Άγιε Ιεραπόλεως και Γέροντα Σκευοφύλακα κ.κ. Ισίδωρε, για την πατρική σας αγάπη, την καθοδήγηση και τη στήριξή σας στη διακονία μου στον Πανάγιο Τάφο.
Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω τους Πατέρες και αδελφούς της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας και, ιδιαίτερα, τους αδελφούς του Ναού της Αναστάσεως, που με στήριξαν και με συμβούλευσαν, καθώς και όλους όσοι βρίσκονται σήμερα εδώ και συμπροσεύχονται μαζί μου.
Και από τα βάθη της καρδιάς μου ευχαριστώ τους γονείς μου, τον Ιωάννη και τη Σοφία, για τις θυσίες, την υπομονή και τις προσευχές τους, καθώς και τους ξεχωριστούς και αγαπημένους φίλους μου, που ήρθαν να συμμετάσχουν σε αυτή την πνευματική μου χαρά και στέκονται δίπλα μου.
Σήμερα δεν ζητώ από τον Θεό τίποτε άλλο, παρά να με αξιώσει να γίνω πιστός και ταπεινός Ιερέας Του. Να θυμάμαι πάντοτε ότι η Ιεροσύνη δεν είναι τιμή, αλλά διακονία. Δεν είναι εξουσία, αλλά Σταυρός. Δεν είναι ανθρώπινο αξίωμα, αλλά κλήση θυσίας και αγάπης.
Και εδώ, ενώπιον του Παναγίου Τάφου, παραδίδω την ιερατική μου πορεία στον Αναστάντα Χριστό, λέγοντας μαζί με τον ψαλμωδό:
“Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου· τίνα φοβηθήσομαι;”
Εύχεσθε, Σεβασμιώτατε, Άγιοι Αρχιερείς και Πατέρες, ο Κύριος να με κρατήσει μέχρι τέλους πιστό στη διακονία Του και ο Πανάγιος Τάφος, τον οποίο μέχρι σήμερα υπηρετώ ως διάκονος και ενώπιον του οποίου σήμερα γίνομαι Ιερέας, να παραμένει πάντοτε το φως και το σημείο αναφοράς της ζωής μου.
Χριστός Ανέστη! Αμήν».
Την ώρα της χειροτονίας, ο Σεβασμιώτατος επικαλέστηκε το Άγιο Πνεύμα με τα λόγια:
«Η θεία Χάρις, η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, προχειρίζεται Πατρίκιον τον ευλαβέστατον διάκονον εις Πρεσβύτερον· ευξώμεθα ουν υπέρ αυτού, ίνα έλθη επ’ αυτόν η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος».
Με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος αναφώνησε το «Άξιος», το οποίο επανέλαβαν επιδοκιμαστικά οι Ιερείς που συμμετείχαν στη χειροτονία και ολόκληρο το εκκλησίασμα.
Μετά την Απόλυση της Θείας Λειτουργίας, ο νεοχειροτονηθείς Πρεσβύτερος Ιερομόναχος Πατρίκιος δέχθηκε όσους τον τίμησαν με την παρουσία τους στο Γραφείο του Γέροντα Σκευοφύλακα.
Το πρωί, ο νεοχειροτονηθείς, μαζί με τον Αρχιερέα που τον χειροτόνησε και τους γονείς του, προσήλθε στο Πατριαρχείο και υπέβαλε τα σέβη του στον Πατέρα και Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο. Τον ευχαρίστησε για τη χειροτονία του, καθώς και για την απόφαση να αποσταλεί με υποτροφία για σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ο Πατριάρχης τον συνεχάρη και τον νουθέτησε με τις πατρικές και πατριαρχικές συμβουλές και ευχές Του.
Υποσημειώσεις
[1] Β΄ Τιμ. 3, 15
[2] Λουκ. 5, 5
[3] Ιωάν. 6, 56
[4] Ματθ. 5, 13-16
[5] Καθ. Ιακ. 4, 6
[6] Ψαλμ. 117, 22
[7] Μάρκ. 4, 24
[8] Λουκ. 8, 18
[9] Α΄ Κορ. 8, 2
[10] Ματθ. 23, 5-7
[11] Ματθ. 20, 26-27
[12] Ματθ. 23, 8
[13] Ματθ. 20, 28
[14] Ματθ. 5, 41
Πηγή: Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
