Στον απόηχο της εορτής της Μεσοπεντηκοστής, το Σάββατο 17 Μαΐου, ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Γενεσίου της Θεοτόκου στη Δαδιά και χειροτόνησε σε Διάκονο τον μοναχό π. Ανδρόνικο (κατά κόσμον Κωνσταντίνο Καλύβα), αδελφό της Μονής, ο οποίος το προηγούμενο απόγευμα είχε εκάρη μικρόσχημος μοναχός.
Κατά τον Εσπερινό της Παρασκευής, αλλά και κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, τον Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν ο Καθηγούμενος της Μονής, Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος, και πατέρες της αδελφότητας.
Στην ομιλία του προς τον νέο Διάκονο, ο Σεβασμιώτατος, με αφορμή την εορτή της Μεσοπεντηκοστής, σχολίασε το ευαγγελικό χωρίο: «“ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω, ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος” ( Ιωάν. 7,37-38) τo οποίο στη συνέχεια σχολιάζει ο απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης «τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν».
Συγκεκριμένα ο Σεβασμιώτατος σημείωσε: «Μεσούσης της εορτής του ιουδαϊκού Πάσχα ο Χριστός ανεβαίνει στο ιερό και διδάσκει. Η διδασκαλία Του προκαλεί τον θαυμασμό αλλά και ζωηρή αντιδικία μεταξύ αυτού, του λαού και των διδασκάλων. Υπάρχει διάχυτη η απορία εάν ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας· εάν η διδασκαλία Του είναι εκ Θεού· εάν είναι η Σοφία του Θεού, που κατασκεύασε τον κόσμο· εάν ο Χριστός είναι ο Διδάσκαλος, που ενώ δεν έμαθε γράμματα κατέχει το πλήρωμα της σοφίας. Ακριβώς από αυτόν τον διάλογο εμπνέεται μεγάλο μέρος της υμνογραφίας της εορτής. Εκείνος που διδάσκει στο Ναό, στο μέσον των διδασκάλων του ιουδαϊκού λαού, στο μέσον της εορτής, είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός, ο Λόγος του Θεού. Αυτός που αποδοκιμάζεται από τους δήθεν σοφούς του λαού Του είναι η του Θεού Σοφία…
Δεν θα μπορούσε να βρεθεί πιο παραστατική εικόνα για να αναδειχθεί ο χαρακτήρας του διδακτικού έργου του Χριστού: στο διψασμένο ανθρώπινο γένος η διδασκαλία του Κυρίου ήλθε σαν ύδωρ ζων, σαν ποταμός χάριτος, που δροσίζει το πρόσωπο της γης. Ο Χριστός είναι η πηγή της Χάριτος, “του ύδατος του αλλομένου εις ζωήν αιώνιον”, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από βασανιστική δίψα ψυχές των ανθρώπων. Αυτός που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές· «ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσι ὕδατος ζῶντος»· Αυτός που μετέτρεψε την έρημο του κόσμου σε θεοφύτευτο Παράδεισο αειθαλών δένδρων, πεφυτευμένων παρά τας διεξόδους των υδάτων του αγίου Πνεύματος».
Και ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος την προσφώνησή του κάλεσε τον χειροτονούμενο, «που διψασμένος από την αγάπη του Θεού προσήλθε ενώπιον του ιερού Θυσιαστηρίου, να ξεδιψάσει από την Πηγή της Ζωής, το ύδωρ το ζων που είναι ο Χριστός».
Στη χειροτονία προσήλθαν ο Δήμαρχος Διδυμοτείχου Ρωμύλος Χατζηγιάννογλου, ως εκπρόσωπος του Δημάρχου Σουφλίου ο αντιδήμαρχος Γεώργιος Μπαλτζής και ικανό εκκλησίασμα.
