Την Κυριακή, 30 Αυγούστου, ο Επίσκοπος Ταμισού κ. Πανάρετος, Πατριαρχικός Έξαρχος Λιθουανίας, λειτούργησε στην ενορία του Ευαγγελισμού στο Βίλνιους, όπου εκκλησιάζονται κυρίως Λευκορώσοι πιστοί.
Σε κλίμα κατανύξεως, μελωδικά απέδωσε τους ύμνους η χορωδία του ναού μαζί με τον π. Γεώργιο Ρόι, υπεύθυνο των Λευκορώσων της περιοχής.
Στο κήρυγμά του, ο Επίσκοπος κ. Πανάρετος υπογράμμισε ότι η κοινή πίστη ενώνει ανθρώπους διαφορετικών γλωσσών και εθνικών καταβολών, επισημαίνοντας πως οι Λευκορώσοι που ζουν στη Λιθουανία καλούνται να διαφυλάσσουν την ορθόδοξη πνευματική τους ταυτότητα, συμμετέχοντας συγχρόνως ενεργά και αρμονικά στη ζωή της τοπικής κοινωνίας.
Ακολουθεί το κείμενο του κηρύγματος:
«Ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ τον αμπελώνα Του»
Κήρυγμα – ΙΓ΄ Κυριακή του Ματθαίου
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές,
στο σημερινό Ευαγγέλιο ο Χριστός μάς μιλά για έναν άνθρωπο που φύτεψε έναν αμπελώνα. Τον περιέφραξε, τον φρόντισε, ετοίμασε όλα όσα ήταν απαραίτητα και στη συνέχεια τον εμπιστεύθηκε σε ανθρώπους για να τον καλλιεργήσουν.
Συνήθως, όταν ακούμε αυτή την παραβολή, στεκόμαστε στους γεωργούς και στη συμπεριφορά τους. Σήμερα όμως θα ήθελα να σταθούμε περισσότερο στον οικοδεσπότη και στον ίδιο τον αμπελώνα. Ο άνθρωπος αυτός φύτεψε κάτι με αγάπη. Το φρόντισε. Δεν το εγκατέλειψε. Περίμενε να το δει να μεγαλώνει και να δίνει καρπό. Και αυτή η εικόνα μπορεί να μας πει σήμερα κάτι πολύ απλό, αλλά πολύ σημαντικό: Ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ εκείνους που αγαπά.
Και ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο. Τον αγαπά όταν όλα στη ζωή του πηγαίνουν καλά, αλλά και όταν όλα ξαφνικά αλλάζουν. Τον αγαπά όταν βρίσκεται στο σπίτι του, ανάμεσα στους δικούς του ανθρώπους, αλλά και όταν η ζωή τον οδηγεί μακριά και πρέπει να αρχίσει πάλι από την αρχή.
Πολλοί από εσάς γνωρίζετε πολύ καλά τι σημαίνει να αφήνει κανείς την πατρίδα του. Να αποχωρίζεται αγαπημένους ανθρώπους. Να αφήνει το σπίτι του. Τους γνώριμους δρόμους. Τους τόπους όπου μεγάλωσε. Εκείνα τα μικρά καθημερινά πράγματα που κάποτε θεωρούσε αυτονόητα. Και ξαφνικά να βρίσκεται σε έναν καινούργιο τόπο, όπου πολλά πρέπει να αρχίσουν ξανά.
Η ζωή σάς έφερε εδώ, στη φιλόξενη χώρα της Λιθουανίας, η οποία σας δέχθηκε και έγινε για εσάς ένας νέος τόπος ζωής. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος ξεχνά την πατρίδα του. Την πατρίδα μας την κουβαλάμε μέσα στην καρδιά μας. Κουβαλάμε τους δικούς μας ανθρώπους, τις αναμνήσεις μας, τη γλώσσα μας, όλα όσα αγαπήσαμε, ακόμη και εκείνα που μερικές φορές είναι δύσκολο να εξηγήσουμε στους άλλους. Και ίσως κάποιες φορές, μέσα σε αυτή τη νέα ζωή, γεννιέται στην καρδιά του ανθρώπου ένα ερώτημα: «Πού είναι τώρα το σπίτι μου; Πού είναι ο τόπος μου;»
Και σήμερα η Εκκλησία θέλει να σας δώσει μία πολύ απλή απάντηση: Εδώ δεν είστε ξένοι. Μέσα στην Εκκλησία κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται ξένος. Γιατί πριν από τη χώρα από την οποία ερχόμαστε, πριν από τη γλώσσα που μιλάμε, πριν από τον τόπο στον οποίο σήμερα ζούμε, υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο που μας ενώνει: Είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού. Και γι’ αυτό η Εκκλησία πρέπει να είναι ο τόπος όπου ο άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί ξανά ότι έχει ένα σπίτι. Ένα σπίτι όπου μπορεί να προσευχηθεί. Ένα σπίτι όπου κάποιος θα τον ακούσει. Ένα σπίτι όπου μπορεί να φέρει τη χαρά του, αλλά και τον πόνο του. Ένα σπίτι όπου δεν χρειάζεται συνεχώς να εξηγεί ποιος είναι και από πού έρχεται. Γιατί μέσα στην Εκκλησία η απάντηση είναι ήδη γνωστή: Είσαι παιδί του Θεού. Είσαι αδελφός μας. Είσαι αδελφή μας. Εδώ είναι το σπίτι σου.
Και εδώ η εικόνα του αμπελώνα από το σημερινό Ευαγγέλιο γίνεται ακόμη πιο όμορφη. Όταν ένα φυτό μεταφυτεύεται σε καινούργιο χώμα, χρειάζεται χρόνο. Δεν ριζώνει μέσα σε μία ημέρα. Χρειάζεται φροντίδα. Χρειάζεται υπομονή. Χρειάζεται νερό και ήλιο. Στην αρχή μπορεί να φαίνεται αδύναμο. Σιγά σιγά όμως αρχίζει πάλι να απλώνει τις ρίζες του. Και κάποια ημέρα αρχίζει ξανά να δίνει καρπό.
Έτσι συμβαίνει πολλές φορές και με τον άνθρωπο. Μπορεί να χρειαστεί να αφήσει έναν τόπο που αγαπούσε και να βρεθεί σε έναν άλλο. Να ξαναφτιάξει τη ζωή του. Να δημιουργήσει νέες φιλίες. Να μάθει μία καινούργια γλώσσα. Να συνηθίσει μία διαφορετική κοινωνία. Να δημιουργήσει ένα καινούργιο σπίτι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η προηγούμενη ζωή του χάθηκε. Και πολύ περισσότερο δεν σημαίνει ότι ο Θεός τον εγκατέλειψε.
Ο Θεός μπορεί να μας δώσει καινούργιες ρίζες, χωρίς να μας ζητήσει να ξεχάσουμε τις παλιές. Μπορούμε να αγαπάμε την πατρίδα μας και συγχρόνως να αγαπήσουμε τον τόπο που μας δέχθηκε. Μπορούμε να κρατάμε μέσα στην καρδιά μας τους ανθρώπους που βρίσκονται μακριά και συγχρόνως να ανοίγουμε την καρδιά μας στους ανθρώπους που ο Θεός φέρνει σήμερα δίπλα μας. Η ζωή συνεχίζεται.
Και ο Χριστός συνεχίζει να περπατά μαζί μας. Μπορεί να αλλάξει η χώρα. Μπορεί να αλλάξει το σπίτι. Μπορεί να αλλάξει η γλώσσα που ακούμε καθημερινά γύρω μας. Μπορούν να αλλάξουν πολλά από εκείνα που κάποτε θεωρούσαμε σταθερά. Ο Χριστός όμως δεν αλλάζει. Και αυτή είναι ίσως μία από τις μεγαλύτερες παρηγοριές της πίστεώς μας. Όπου κι αν βρεθούμε, Εκείνος είναι ήδη εκεί. Δεν χρειάζεται να Τον αναζητήσουμε μόνο στην πατρίδα που αφήσαμε πίσω μας. Ο Χριστός ήταν εκεί μαζί μας και είναι εδώ μαζί μας.
Και γι’ αυτό σήμερα θέλω να σας πω και λίγα λόγια από την καρδιά μου: Η Εκκλησία είναι κοντά σας. Θέλω η κοινότητά σας να μην αισθάνεται ποτέ μόνη. Θέλω να γνωρίζω τις χαρές σας, τις δυσκολίες σας, τις οικογένειές σας, όσα σας απασχολούν και σας προβληματίζουν. Δεν μπορούμε πάντοτε να λύσουμε όλα τα προβλήματα ενός ανθρώπου. Μερικές φορές όμως ο άνθρωπος χρειάζεται κάτι πολύ απλό: να γνωρίζει ότι κάποιος είναι δίπλα του. Να γνωρίζει ότι υπάρχει μία πόρτα που μπορεί να ανοίξει. Ότι υπάρχει ένας ναός όπου μπορεί να έρθει. Ότι υπάρχει μία κοινότητα που θα τον δεχθεί. Ότι υπάρχει κάποιος που θα ακούσει αυτό που έχει στην καρδιά του. Και όταν σε λίγο θα σταθούμε μπροστά στο Άγιο Ποτήριο, θα έχουμε μπροστά μας την ωραιότερη απάντηση στο ερώτημα: «Πού είναι ο τόπος μου; Σε ποιον ανήκω;». Ανήκουμε στον Χριστό.
Μπροστά στο Άγιο Ποτήριο δεν υπάρχουν ξένοι. Δεν υπάρχουν πρόσφυγες και ντόπιοι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Υπάρχουν παιδιά του ίδιου Θεού, που προσέρχονται στο ίδιο Τραπέζι και λαμβάνουν τον ίδιο Χριστό. Αυτό είναι η Εκκλησία. Μία μεγάλη οικογένεια, στην οποία μπορεί να μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, να έχουμε διαφορετικές ιστορίες και διαφορετικές πατρίδες, αλλά έχουμε έναν Χριστό, μία πίστη και μία ελπίδα.
Γι’ αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, θα ήθελα σήμερα να κρατήσετε στην καρδιά σας μία απλή σκέψη: Μην χάνετε την ελπίδα σας. Ακόμη κι αν χρειάστηκε να αρχίσετε πάλι από την αρχή. Ακόμη κι αν σήμερα κάποια πράγματα είναι δύσκολα. Ακόμη κι αν κάποιες φορές η καρδιά σας επιστρέφει στην πατρίδα, στους δικούς σας ανθρώπους, σε εκείνους που αγαπάτε και βρίσκονται μακριά. Ο Θεός δεν σας ξέχασε. Ο αμπελώνας της ζωής σας εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια Του. Και με τον χρόνο, με υπομονή, πίστη και αγάπη, μπορεί να βγάλει ξανά καινούργια κλαδιά και καινούργιους καρπούς. Να κρατάμε την πατρίδα μας μέσα στην καρδιά μας. Να είμαστε ευγνώμονες στη φιλόξενη Λιθουανία, που έγινε για πολλούς ένας νέος τόπος ζωής. Να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Και πάνω απ’ όλα, να κρατάμε τον Χριστό ανάμεσά μας. Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να βρεθεί σε έναν διαφορετικό τόπο, αλλά ο Θεός δεν αλλάζει ποτέ την αγάπη Του για τον άνθρωπο. Και εκεί όπου βρίσκεται ο Χριστός, υπάρχει πάντοτε ένας δρόμος για να αρχίσουμε ξανά. Αμήν.
