Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιο για την εορτή του Πάσχα 2026 εξέδωσε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, στέλνοντας μήνυμα πίστης, ελπίδας και εθνικής εγρήγορσης.
Στο πασχάλιο μήνυμά του, ο Αρχιεπίσκοπος τονίζει ότι το γεγονός της Αναστάσεως είναι μοναδικό και υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης λογικής, επισημαίνοντας: «“Χριστός Ανέστη”! Πρωτάκουστο και μοναδικό το μήνυμα του αγγέλου προς τις Μυροφόρες… Γεγονός που συντελέστηκε μέσα στην Ιστορία, αλλ’ είναι και υπεριστορικό».
Ο Αρχιεπίσκοπος υπογραμμίζει ότι η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί την απάντηση στο υπαρξιακό αδιέξοδο του ανθρώπου απέναντι στη φθορά και τον θάνατο. Όπως αναφέρει, «από τον τάφο του Χριστού ανατέλλει το φως της ελπίδας», ενώ «η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί για τον άνθρωπο την κατάφαση της ζωής και τη βεβαίωση της αιωνιότητάς της».
Παράλληλα, εξηγεί ότι το αναστάσιμο μήνυμα δεν αφορά μόνο τη μετά θάνατον ζωή, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο καλείται ο άνθρωπος να ζήσει το παρόν, «όχι σαν πρόσκαιρος, αλλά ως αιώνιος, χωρίς τον φόβο της κακίας και του θανάτου».
Η Ανάσταση και ο αγώνας του Ελληνισμού
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει ο Αρχιεπίσκοπος και στην εθνική διάσταση του πασχαλίου μηνύματος, συνδέοντας την Ανάσταση του Χριστού με την ιστορική πορεία του Ελληνισμού και ειδικά της Κύπρου. Όπως σημειώνει, «η Ιστορία του Έθνους μας μοιάζει, κατά πολύ, με την επίγεια ζωή του Χριστού», προσθέτοντας ότι το Γένος πολλές φορές ανέβηκε «στον μαρτυρικό Γολγοθά», αλλά δεν έμεινε ποτέ οριστικά εκεί.
Με αναφορά στην τουρκική κατοχή της Κύπρου, τονίζει ότι «τα 52 χρόνια της κατοχής της πατρίδας μας» δεν πρέπει να οδηγήσουν σε απογοήτευση ή παραίτηση, αλλά σε διατήρηση της ελπίδας και του αγώνα. Χαρακτηριστικά επισημαίνει: «Η Ανάσταση του Χριστού μάς βεβαιώνει ότι θα έρθει η ημέρα και της δικής μας ανάστασης. Η αδικία δεν είναι δυνατό να επικρατήσει για πάντα».
Ο Αρχιεπίσκοπος απορρίπτει επίσης λογικές συμβιβασμού και μονιμοποίησης της κατοχής, υπογραμμίζοντας ότι «ανασταίνονται μόνο όσοι αγωνίζονται και δεν θέλουν να μένουν πάνω στον σταυρό, όσοι πιστεύουν στην Ανάσταση».
Έκκληση για ενότητα και υπευθυνότητα
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην ανάγκη ενότητας όλων των Ελλήνων, επισημαίνοντας πως για την επιτυχία του εθνικού αγώνα απαιτούνται «η ενότητα και η ομογνωμία ολόκληρου του Έθνους». Στο πλαίσιο αυτό χαιρετίζει την πρόσφατη παρουσία ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, εκφράζοντας την ευχή αυτή να συνεχιστεί και να ενισχυθεί.
Ταυτόχρονα, απευθύνει πατρική έκκληση προς τον λαό ενόψει των εκλογών, καλώντας σε πολιτική ωριμότητα και υπευθυνότητα. Όπως σημειώνει, «τυχόν ψήφος διαμαρτυρίας ας γίνει ψήφος προς τους καλύτερους, και όχι προς τους άμοιρους πολιτικής παιδείας».
Μήνυμα ειρήνης και συμπαράστασης
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου δεν παραλείπει να αναφερθεί και στις σύγχρονες δοκιμασίες του κόσμου, εκφράζοντας την ευχή «όπως καταπαύσουν οι πόλεμοι και οι θάνατοι αθώων ανθρώπων στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία και σε όλο τον κόσμο».
Παράλληλα, εκφράζει τη συμπάθεια και τη συμπαράστασή του προς όσους δοκιμάζονται στην Κύπρο, όπως οι πρόσφυγες, οι εγκλωβισμένοι, οι αγνοούμενοι και οι συγγενείς τους, αλλά και προς όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας ή οικονομικές δυσκολίες.
Κλείνοντας την Εγκύκλιό του, ο Αρχιεπίσκοπος εύχεται ο Αναστάς Κύριος να χαρίσει τις ευλογίες Του σε όλους και «στην πατρίδα μας σύντομα την πολυπόθητη ελευθερία».
Διαβάστε ολόκληρη την Εκγύκλιο:
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Χριστὸς Ἀνέστη»!
Πρωτάκουστο καὶ μοναδικὸ τὸ μήνυμα τοῦ ἀγγέλου πρὸς τὶς Μυροφόρες. Πρωτοφανὴς ἡ ἐξαγγελία πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα. Πρωτόγνωρο, ὄντως, τὸ γεγονός. Γεγονὸς ποὺ συντελέστηκε μέσα στὴν Ἱστορία, ἀλλ’ εἶναι καὶ ὑπεριστορικό. Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ, μὲ τὴν πεπερασμένη διάνοιά του, οὔτε νὰ τὸ συλλάβει, οὔτε νὰ τὸ ἑρμηνεύσει. Γεγονὸς ποὺ ἐνήργησε, ὅμως, καὶ ἐνεργεῖ κατὰ τρόπο μοναδικὸ στὴ διαμόρφωση τῆς Ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητας.
Ὅσα κι ἂν ἦσαν, μέχρι τότε, κι ὅσα κι ἂν εἶναι τὰ κατὰ καιροὺς ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπου, ἡ φθορὰ καὶ ὁ θάνατος ἔρχονταν πάντοτε νὰ τοῦ ὑπενθυμίσουν τὴ σχετικότητα τῆς δύναμής του καὶ τὴν παροδικότητα τῆς ζωῆς του. Ποιό τὸ ὄφελος καὶ ποιά ἡ ἀξία τῆς ὁποιασδήποτε προόδου καὶ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς, ὅταν ὁ τάφος σφραγίζει ὁριστικὰ τὴν πορεία μας; Καὶ ἡ ἀπάντηση ἐρχόταν διαχρονικὰ μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἐκκλησιαστῆ: «Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. ιβ΄, 8).
Στὸ καταθλιπτικὸ αὐτὸ συναίσθημα, ποὺ κατατυραννοῦσε τὸν ἄνθρωπο, ἀνατέλλει, ὡς ἀπάντηση, ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ, τὸ φῶς τῆς ἐλπίδας. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὴν κατάφαση τῆς ζωῆς καὶ τὴ βεβαίωση τῆς αἰωνιότητάς της. Ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ ἄγχος τῆς ἀπόγνωσης καὶ τὸν ὁδηγεῖ λυτρωτικὰ στὴν αἰσιοδοξία. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ νεκρώνεται ὁ θάνατος, καὶ ὁ ἄνθρωπος κερδίζει τὴν ἀθανασία. Ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ τέρμα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, δὲν εἶναι ὁ ἀφανισμὸς καὶ ἡ ἀπώλεια, ἀλλὰ ἡ εἴσοδος εἰς τὴν αἰωνιότητα. Εἶναι μιᾶς «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχή», ὅπως διαλαλεῖ καὶ ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας. «Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμᾶς διεβίβασεν».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπεξηγεῖ: «Ὥσπερ δι’ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθε καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν» (Ρωμ. ε΄, 12), ἔτσι καὶ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔρχεται ἡ ἀνάσταση καὶ ἡ σωτηρία σὲ ὅλους. «Ἀπαρχὴ Χριστός, ἔπειτα οἱ Χριστοῦ» (Α΄ Κορ. ιε΄, 23).
Μέσα ἀπὸ τὸ μήνυμα τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ βεβαιότητα τῆς αἰωνιότητας, καλούμαστε οἱ ἄνθρωποι νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀξία τῆς ζωῆς μας, νὰ κατανοήσουμε τὸν προορισμό μας καί, ὡς ἐκ τούτου, νὰ διαμορφώσουμε, ἀνάλογα, τὴ ζωή μας. Ὄχι σὰν πρόσκαιροι, ἀλλὰ ὡς αἰώνιοι, χωρὶς τὸν φόβο τῆς κακίας καὶ τοῦ θανάτου.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔφερε στὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὸ μήνυμα τῆς πίστης καὶ τῆς ἐμμονῆς στὸν ἀγῶνα γιὰ ἀνώτερα ἰδανικά. Ἀπέδειξε τὸ μῖσος τῶν Ἀρχιερέων καὶ τῶν Φαρισαίων ἐφήμερο· τὴν κακία τῶν σταυρωτῶν παροδική· τὴν κουστωδία τοῦ Πιλάτου καὶ τὶς σφραγῖδες τοῦ μνήματος ἀδύναμες νὰ κατισχύσουν τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστός, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, μᾶς βεβαιώνει ὅτι στὸ τέρμα κάθε ταλαιπωρίας ὑπάρχει ἡ νίκη τῆς δικαιοσύνης, ὑπάρχει ἡ λύτρωση καὶ ἡ δικαίωση.
Σκιρτώντας ἀπὸ ἀγαλλίαση, κατὰ τὴ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη αὐτὴν ἡμέρα, κραυγάζουμε κι ἐμεῖς θριαμβευτικά, μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο: «Ποῦ σου θάνατε τὸ κέντρον; Ποῦ σου ᾍδη τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι. Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴ πολιτεύεται».
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Ἡ Ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας μοιάζει, κατὰ πολύ, μὲ τὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Στὴν Ἱστορική του πορεία, τὸ Ἔθνος μας ἀνῆλθε πολλὲς φορὲς στὸν μαρτυρικὸ Γολγοθᾶ. Σήκωσε, ἐπανειλημμένα, τὸν σταυρὸ σκληρῶν ὑποδουλώσεων καὶ φρικτῶν μαρτυρίων. Δὲν σταμάτησε, ὅμως, ποτὲ πάνω στὸν σταυρό. Κατόρθωνε, πάντοτε μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νὰ προχωρεῖ πρὸς τὴν ἀνάσταση. Γι’ αὐτὸ καί, μέσα στοὺς αἰῶνες, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔπαιρνε, γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, καὶ ἐθνικὴ σημασία. Μᾶς ἔδινε τὸ κουράγιο, μέσα στὶς τραγικότητες τῶν Ἱστορικῶν μας περιπετειῶν, νὰ μὴ βυθιζόμαστε στὴν ἀπαισιοδοξία, ἀλλὰ νὰ βλέπουμε πάντα μπροστά. Νὰ ἀγωνιζόμαστε μὲ τὴ βεβαιότητα τῆς προσκαιρότητας τῶν παθημάτων, προσδοκώντας τὴν ἀνάσταση καὶ τὴ νίκη.
Ὁ χρόνος στὴ ζωὴ τῶν Ἐθνῶν καὶ στὴν Ἱστορική τους πορεία δὲν ἔχει ὡς μέτρο τὴ συμβατικὴ ἀριθμητική. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἀποθαρρύνουν τὰ 52 χρόνια τῆς κατοχῆς τῆς πατρίδας μας καὶ τῆς σταύρωσης τοῦ λαοῦ μας. Ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ γωνία τῆς αἰωνιότητας, τὰ 52 χρόνια εἶναι μιὰ μικρὴ παρένθεση στὴν πορεία μας, «ὡς ἡμέρα μία». Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ ἔρθει ἡ ἡμέρα καὶ τῆς δικῆς μας ἀνάστασης. Ἡ ἀδικία δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπικρατήσει γιὰ πάντα. Κι αὐτὸ ἂς εἶναι ἡ ἀπάντησή μας πρὸς κάποιους, ποὺ ἔχασαν τὸ θάρρος καὶ τὴν ἐλπίδα τους. Σ’ αὐτοὺς ποὺ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν προπαγάνδα τοῦ ἐχθροῦ καὶ μιλοῦν γιὰ πραγματικότητες, γιὰ διζωνικές, γιὰ ἀπάρνηση οὐσιαστικὰ τῆς γῆς μας, τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων μας, τῶν τάφων τῶν πατέρων μας. Ἂς εἶναι ἀπάντηση σὲ κάποιους, ποὺ μᾶς καλοῦν νὰ ὑποταχθοῦμε στὴ μοῖρά μας, νὰ μονιμοποιήσουμε, δηλαδή, καὶ νὰ νομιμοποιήσουμε τὴ σταύρωση τῆς πατρίδας μας καὶ τὴ μόνιμη παραμονή της στὸν τάφο.
Στοὺς μακροὺς αἰῶνες προηγούμενων ὑποδουλώσεων, ποτὲ δὲν ἀποδεκτήκαμε τὴ μονιμότητα τῆς σταύρωσης. Οὐδέποτε τὴν νομιμοποιήσαμε. Πάντα προσδοκούσαμε τὴν ἀνάσταση καὶ ἀγωνιζόμασταν γι’ αὐτήν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιζήσαμε. Ἂν σήμερα παύσουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε καὶ ἀποδεκτοῦμε τὴ σταύρωση, θὰ ὁδηγηθοῦμε στὸν ὁριστικὸ ἐθνικό μας θάνατο. Νὰ ξέρουμε ὅτι ἀνασταίνονται μόνο ὅσοι ἀγωνίζονται καὶ δὲν θέλουν νὰ μένουν πάνω στὸν σταυρό, ὅσοι πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση.
Γιὰ τὴν ἐπιτυχία τοῦ ἀγώνα μας, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀκράδαντη πίστη στὸν ἐπιδιωκόμενο σκοπό, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας μας, χρειάζεται, ἀπαραίτητα, καὶ ἡ ἑνότητα καὶ ἡ ὁμογνωμία ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ὁλόκληρου τοῦ Ἔθνους. Γι’ αὐτὸ καὶ χαιρετίζουμε, μὲ ἰδιαίτερη ἱκανοποίηση, τὴν πρόσφατη ἔλευση στὴν Κύπρο δύο φρεγατῶν τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ τῆς Ἑλλάδoς καὶ τεσσάρων πολεμικῶν ἀεροσκαφῶν γιὰ προστασία ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς πολεμικῆς ἀνάφλεξης στὴν περιοχή. Διάπυρη εἶναι ἡ εὐχή μας ὅπως ἡ παρουσία αὐτὴ συνεχιστεῖ καὶ ἐνταθεῖ, ὥστε νὰ μᾶς προφυλάξει καὶ ἀπὸ τὸν ἄλλο, τὸν μεγαλύτερο, γιὰ μᾶς, κίνδυνο, ποὺ εἶναι ἡ συνέχιση τῆς τουρκικῆς κατοχῆς καὶ ἡ ἀπειλούμενη κατάκτηση ὁλόκληρης τῆς Κύπρου. Δὲν πιστεύουμε ὅτι τὸ Ἔθνος θὰ ἐγκαταλείψει ἕνα γνήσιο τμῆμά του, τὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό, ἀκυρώνοντας, ἔτσι, τὴν ἔνδοξη Ἱστορία του.
Κατὰ τὴ σημερινὴ ἡμέρα τῆς κατίσχυσης τῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ θανάτου, εὐχόμαστε ἐκ βάθους καρδίας ὅπως καταπαύσουν οἱ πόλεμοι καὶ οἱ θάνατοι ἀθώων ἀνθρώπων στὴ Μέση Ἀνατολή, στὴν Οὐκρανία καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Νὰ ἐπικρατήσει ἡ εἰρήνη καὶ ἡ δικαιοσύνη παντοῦ, ὅπως ἐπαγγέλλεται καὶ τὸ μήνυμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας.
Δὲν μποροῦμε, ἀκόμα, αὐτὴν τὴν εὐφρόσυνη ἡμέρα, νὰ μὴν ἐκφράσουμε τὴ συμπάθεια καὶ τὴ συμπαράστασή μας πρὸς ἕνα σημαντικὸ μέρος τοῦ λαοῦ μας, τὸ ὁποῖο πλήττεται σκληρὰ ἀπὸ τὴν ἐνσκήψασα ζωϊκὴ νόσο στὸν τόπο μας. Εὐχόμαστε ὅπως ὁ Χριστός, ποὺ κατήργησε, μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, τὴ φθορὰ ὁλόκληρης τῆς φύσεως, ἡ ὁποία, μέχρι τότε, συνώδινε μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀπαλλάξει σύντομα τὸν λαό μας καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ταλαιπωρία.
Ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς κρισιμότητας τῶν καιρῶν, ὡς πρὸς τὴν πορεία τοῦ ἐθνικοῦ μας θέματος, ἀπευθύνουμε πρὸς ὅλους μιὰν πατρικὴ ἔκκληση: Ἐφαρμόζοντας, σὲ λίγες μέρες, τὸ ἱερὸ δικαίωμα τῆς ψήφου, ἂς μὴν ἐπιδείξουμε πολιτικὴ ἀνωριμότητα. Τυχὸν ψῆφος διαμαρτυρίας ἂς γίνει ψῆφος πρὸς τοὺς καλύτερους, καὶ ὄχι πρὸς τοὺς ἄμοιρους πολιτικῆς παιδείας καὶ ἀδιάφορους πρὸς τὰ κοινωνικὰ προβλήματα. Τὸ καθῆκον ἐπιβάλλει νὰ σκεφτοῦμε τὴ λειτουργία τῶν θεσμῶν καὶ τὴν ἐπιβίωση τῆς πατρίδας καὶ μετὰ τὶς ἐκλογές. Κι ἀκόμα, νὰ σκεφτοῦμε πῶς θὰ μᾶς ἀξιολογήσουν ἐκεῖνοι, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ζητοῦμε βοήθεια γιὰ συνέχιση τοῦ ἐθνικοῦ μας ἀγώνα.
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Μὲ τὴ βάσιμη ἐλπίδα γιὰ τὴν τελικὴ κατίσχυση τοῦ δικαίου σὲ ὅλο τὸ φάσμα τῆς ζωῆς μας, χαιρετίζουμε μὲ τὸν ἀναστάσιμο χαιρετισμὸ ὅλους. Οἱ σκέψεις μας συνοδεύουν, σήμερα ἰδιαίτερα, τοὺς ἐμπερίστατους: τοὺς πρόσφυγες, τοὺς ἐγκλωβισμένους, τοὺς ἀγνοουμένους καὶ τοὺς συγγενεῖς τους, τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ὅλους, γενικά, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἰκονομικὰ καὶ ἄλλα προβλήματα.
Εἴθε ὁ Ἀναστὰς Κύριος νὰ χαρίσει σὲ ὅλους τὶς εὐλογίες Του καὶ στὴν πατρίδα μας σύντομα τὴν πολυπόθητη ἐλευθερία.
Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Κύπρου,
Ἅγιον Πάσχα 2026
Ἐν Χριστῷ εὐχέτης
+O ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Πηγή: Εκκλησία της Κύπρου
