Την Πρωτοχρονιάτικη Εγκύκλιό του για το 2026 δημοσίευσε ο Αρχιεπίσκοπος Καναδά κ. Σωτήριος, με κεντρικό άξονα τον Χρόνο, την Αιωνιότητα και τη Σωτηρία. Στο μήνυμά του, ο Αρχιεπίσκοπος εστιάζει στη θεολογική σημασία του χρόνου και στην ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στη χρήση του, τονίζοντας ότι «ο χρόνος δεν είναι ούτε καλός, ούτε κακός. Τα πάντα εξαρτώνται από τη χρήση του χρόνου, που κάνει ο άνθρωπος».
Απορρίπτοντας την αντίληψη ότι η ανθρώπινη ύπαρξη ολοκληρώνεται με τον θάνατο, υπογραμμίζει ότι η αιωνιότητα αφορά όλους, με διαφορετική όμως κατάληξη, σημειώνοντας ότι «οι δίκαιοι και πιστοί θα κληρονομήσουν αιώνια ζωή, ενώ οι άπιστοι θα ζουν μακριά από τον Θεό». Παράλληλα, επισημαίνει πως η επίγεια ζωή, αν και σύντομη σε σχέση με την αιωνιότητα, είναι καθοριστική, καθώς «από αυτό το απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου εξαρτάται η ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη ζωή μας στην αιωνιότητα».
Κλείνοντας την εγκύκλιο, ο Αρχιεπίσκοπος Καναδά καλεί σε αυτοκριτική και μετάνοια με την είσοδο στον νέο χρόνο, προτρέποντας τους πιστούς να ζήσουν «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν», και απευθύνει ευχές για ειρήνη, ελευθερία και σωτηρία σε όλο τον κόσμο.
Παρατίθεται η σχετική Εγκύκλιος:
Χρόνος – Αιωνιότητα – Σωτηρία
Αρχιεπισκόπου Καναδά Σωτηρίου
Ας αφήσουμε τους φιλοσόφους να φιλονικούν, αν ο χρόνος είναι πραγματικότης -κάτι το χειροπιαστό – ή έννοια. Για το θέμα μας δεν θα μας ωφελήσει αυτό σε τίποτε. Ό,τι κι αν είναι, είναι δημιούργημα του Θεού. Είναι στη διάθεση του ανθρώπου.
Ακόμη μπορούμε να ειπούμε, ότι ο χρόνος δεν είναι ούτε καλός, ούτε κακός. Τα πάντα εξαρτώνται από τη χρήση του χρόνου, που κάνει ο άνθρωπος. Αν κάνουμε καλή χρήση του χρόνου τα αποτελέσματα για μας είναι καλά. Αν κάνουμε κακή χρήση τα αποτελέσματα είναι κακά.
Η κάθε στιγμή είναι χρόνος. Και η αιωνιότης είναι χρόνος. Δεν υπήρχε και δεν θα υπάρχει χρόνος χωρίς τον Θεό. Ο Θεός δεν έχει αρχή και τέλος. Και ο χρόνος δεν έχει τέλος. Τι σημασία θα είχαν τα λόγια «ζωή ατελεύτητος», αν ο χρόνος είχε τέλος;
Μερικοί άνθρωποι έχουν εσφαλμένη ιδέα για τη ζωή του ανθρώπου στην αιωνιότητα. Δεν πιστεύουν σε μετά θάνατον ζωή. Νομίζουν, ότι για τον άνθρωπο όλα τελειώνουν στην κρύα πλάκα του τάφου. Το σύνθημά τους, αλλά και ο τρόπος ζωής τους είναι: «Φάγομεν, πίομεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Πόσο λάθος κάνουν!
Άλλοι πάλι νομίζουν, ότι μόνον οι δίκαιοι θα κληρονομήσουν την αιωνιότητα. Και αυτοί κάνουν λάθος. Η αιωνιότης ανήκει και στους καλούς και στους κακούς. Υπάρχει όμως μία μεγάλη, μία πολύ μεγάλη διαφορά. Οι δίκαιοι και πιστοί θα κληρονομήσουν αιώνια ζωή. Ζωή με ευτυχία. Ζωή με τον Θεό. Οι κακοί και άπιστοι «απελεύσονται εις κόλασιν αιώνιον». Θα ζουν μακριά από τον Θεό. Θα ζουν σε αιώνια κόλαση. Δηλαδή σε αιώνια τιμωρία και δυστυχία.
Ο κάθε άνθρωπος που έχει συλλάβει σωστά το νόημα, αλλά και τον σκοπό της ζωής του, γνωρίζει, ότι εδώ είναι πρόσκαιρος, πάροικος και παρεπίδημος. Ακόμη γνωρίζει, πως η αιώνια ζωή και ευτυχία ή η κόλαση εξαρτώνται από την επίγεια ζωή του. Από την πίστη του στον αληθινό Θεό και από την καλή ή κακή χρήση του χρόνου.
Οι ένδοξοι και σπουδαίοι αρχαίοι πρόγονοί μας παράγγελναν «Φείδου χρόνου». Και ο Δημιουργός μας και Πατέρας μας Θεός διά της Γραφής μάς παραγγέλνει να ζούμε «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν». Δηλαδή να κάνουμε καλή χρήση του χρόνου.
Ο χρόνος της ζωής μας επάνω στη γη συγκρινόμενος με την αιωνιότητα είναι λιγότερο από σταγόνα στον ωκεανό. Και όμως. Από αυτό το απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου εξαρτάται η ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη ζωή μας στην αιωνιότητα. Με την ανθρώπινη λογική αυτό φαίνεται παράλογο. Γι’ αυτό και πολλοί καταλήγουν σε πίστη στην αποκατάσταση των πάντων. Ακολουθούν τον Ωριγένη. Αλλά η Εκκλησία μας κατεδίκασε τον Ωριγένη και απέρριψε τη θεωρία του. Όπως η καλή χρήση του χρόνου στην παιδική ηλικία έχει τόσο καλά αποτελέσματα, για το υπόλοιπο της επίγειας ζωής του ανθρώπου, άλλο τόσο και περισσότερο η καλή χρήση του χρόνου της επίγειας ζωής μας έχει ουσιαστικά αποτελέσματα για τη ζωή μας στην αιωνιότητα. Κάθε στιγμή που χάνεται, χάνεται για πάντα. Είναι ζημιά ανεπανόρθωτη. Ποτέ δεν μπορούμε να ξαναζήσουμε τη στιγμή που πέρασε.
Το χάσιμο του χρόνου και η κακή χρήση του διορθώνεται μόνο με ένα πράγμα. Με την μετάνοια. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού. Θα μπορούσαμε άφοβα να ειπούμε, ότι η σωτηρία μας και η αιώνια ζωή μας εξαρτώνται απόλυτα από την πίστη μας στον Τριαδικό Θεό, την καλή χρήση του χρόνου και την μετάνοιά μας.
Κλείσαμε πίσω μας την πόρτα του παλαιού χρόνου. Στεκόμαστε μπροστά στον καινούργιο χρόνο. Ο Θεός ανοίγει την πόρτα Του για μας. Μια γρήγορη ματιά στον παλαιό χρόνο μας πείθει, ότι θα μπορούσαμε να τον είχαμε χρησιμοποιήσει καλύτερα. Ας ιδούμε τις επιτυχίες μας και τις αποτυχίες μας. Ας βαθμολογήσουμε τους εαυτούς μας. Προπαντός ας μετανοήσουμε και ας εφαρμόζουμε έμπρακτα την μετάνοιά μας «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν». Έτσι θα περάσουμε διά του θανάτου στην αιωνιότητα. Έτσι θα ζούμε τώρα και πάντα με τον Θεό.
Παιδιά μου αγαπημένα, εννοείστε σωστά τη σημασία και την αξία του χρόνου. Μάλιστα όσο ζείτε στη γη. Κάμετε καλή χρήση του, για να ζείτε για πάντα με τον Θεό. Σας εύχομαι ευτυχισμένο τον κανούργιο χρόνο με τον Χριστό και την ειρήνη Του στην καρδιά σας. Είθε ο Θεός να φέρει ειρήνη σε όλο τον κόσμο. Ελευθερία στους σκλάβους. Και σωτηρία στην κάθε ψυχή.
Με πατρική αγάπη και θερμές ευχές εν Χριστώ Τεχθέντι
Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
Ο ΚΑΝΑΔΑ ΣΩΤΗΡΙΟΣ
