Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, με αφορμή τον διπλό εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Επανάστασης του 1821, εξέδωσε εγκύκλιο στην οποία αναδεικνύει τον κοινό άξονα ελευθερίας και αναγέννησης που ενώνει τα δύο γεγονότα.
Όπως σημειώνει, «η “καινή κτίσις” που εορτάζουμε κάθε 25η Μαρτίου είναι ταυτοχρόνως και πνευματική και πολιτική πραγματικότητα για τους Ορθοδόξους Έλληνες», παραλληλίζοντας τη συγκατάθεση της Παναγίας στο θείο σχέδιο με τη θυσία των αγωνιστών για την ελευθερία του έθνους.
Τονίζει ότι «ο Ευαγγελισμός τελέστηκε με την ελεύθερη βούληση της Παναγίας» ενώ η Επανάσταση «ήταν μία συγκλονιστική πράξη ελευθερίας» με την ενίσχυση του Θεού. Και στα δύο γεγονότα, το πρόσωπο της Παναγίας «ενσαρκώνει τα υψηλότερα όνειρά μας για ελευθερία».
Ολοκληρώνοντας, καλεί τους πιστούς «να γίνουμε και εμείς καινή κτίσις εν Χριστώ» και να τιμούμε διαρκώς τόσο την Παναγία όσο και τους ήρωες του 1821, που με τη θυσία τους νίκησαν την τυραννία και οδήγησαν τον ελληνικό λαό στην πρόοδο.
Διαβάστε την Εγκύκλιο:
Προσφιλεῖς ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ,
Ἡ «καινὴ κτίσις» ποὺ ἑορτάζουμε κάθε 25η Μαρτίου εἶναι ταυτοχρόνως καὶ πνευματικὴ καὶ πολιτικὴ πραγματικότητα γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο φιλέλληνες, καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο. Ὅ,τι συνέβη στὴ μήτρα τῆς ἀειπαρθένου δὲν εἶναι τίποτε λιγότερο ἀπὸ τὴν ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί, μέσῳ ἡμῶν τῶν χριστιανῶν ὡς οἰκονόμων τοῦ Θεοῦ, ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Ὅ,τι συνέβη τὸ 1821 μὲ τὴ γενναιότητα καὶ τὴν αὐτοθυσία τῶν ἑλλήνων πατριωτῶν δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ ἀναγέννηση τοῦ ἔθνους μας, πρὸς τὸ ὁποῖο ἔχουμε χρέος εὐθύνης γιὰ τὴ συνέχειά του.
Ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου ἐπιτελέσθηκε μὲ τὴν ἐλεύθερη βούληση καὶ συγκατάθεση τῆς Παναγίας μας, ἡ ὁποία ἐκπροσωπεῖ κάθε ἄνδρα, γυναίκα καὶ παιδὶ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τῆς συντελείας τοῦ κόσμου. Καὶ ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἀποτέλεσε μία συγκλονιστικὴ πράξη ἐλευθερίας, καθὼς ὁδήγησε στὴν ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἀναγέννηση τῆς πατρίδας μας Ἑλλάδας. Ἡ πρώτη πράξη ἦταν θεία βούληση, ποὺ ἐπιτεύχθηκε μὲ τὴ συνεργασία τοῦ ἀνθρώπου· ἡ δεύτερη πράξη ἦταν ἀνθρώπινη προσπάθεια, ποὺ ἐνισχύθηκε ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις, τὸ πρόσωπο τῆς ἀειπαρθένου κεχαριτωμένης νεαρῆς Παναγίας μας ἦταν παρὸν ὡς τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ Θεοῦ, ἐνσαρκώνοντας τὰ ὑψηλότερα ὄνειρά μας γιὰ ἐλευθερία.
Ἀς μὴ ξεχνοῦμε ποτὲ τὴν ἀειπάρθενο προστάτιδά μας, ἡ ὁποία μᾶς δείχνει τί σημαίνει νὰ εἶναι κανεὶς πραγματικὰ ἐλεύθερος μὲ τὸ Θεό. Καὶ ἂς μὴ ξεχάσουμε ποτὲ τοὺς ἀθάνατους ἥρωες τοῦ 1821, ποὺ μὲ τὶς θυσίες τους ἔδειξαν στὸν κόσμο τὸ τί σημαίνει νὰ πολεμᾶς καὶ νὰ νικᾶς τὴν τυραννία, νὰ προστατεύεις, νὰ ὑπερασπίζεσαι καὶ νὰ ὁδηγεῖς στὴν πρόοδο τὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἂς ἔχουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς ὡς στόχο νὰ γίνουμε «καινὴ κτίσις ἐν Χριστῷ».
Ζήτω τὸ 1821! Ζήτω ἡ δημοκρατία! Ζήτω ἡ Ἑλλάδα!
