Αποκαλυπτική συνέντευξη, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει πως αποφάσισε να ακολουθήσει την πορεία της ιερωσύνης, παραχώρησε ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Ιωάννης στον διακεκριμένο Αλβανό δημοσιογράφο Φερδινάρο Σαμαρτζί.
Λέει, μεταξύ άλλων, ότι θα μπορούσε να μείνει στην Αμερική, όπου σπούδασε, αλλά είχε λάβει την απόφαση πως όταν επαναλειτουργήσει η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας να γυρίσει πίσω και να την υπηρετήσει, παρά τις αντιρρήσεις των γονιών του, γιατί εκείνη την εποχή, αρχές της δεκαετίας του 1990, η κατάσταση ήταν έκρυθμη και αβέβαιη στη χώρα.
Σημειώνει χαρακτηριστικά: “Δεν είχα λόγο να παραμείνω στην Αμερική, ενώ η χώρα μου με χρειαζόταν. Αυτά που μπορούσε να μου δώσει η Αμερική δεν τα ήθελα. Δεν ήθελα πλούτο ούτε ανέσεις. Ο λόγος που ήθελα να γίνω ιερομόναχος ήταν ακριβώς για να υπηρετώ τον Θεό.
Το καθοριστικό σημείο της επιστροφής που σημάδεψε το μέλλον του ήταν η πρώτη εγκάρδια συνάντηση και συζήτηση στην Αμερική με τον τότε Μητροπολίτη Ανδρούσης Αναστάσιο και κατόπιν Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας, ο οποίος διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στην ιερατική του πορεία.
Υπογραμμίζει σχετικά: “Όταν ήμουν φοιτητής Θεολογικής Σχολής στην Αμερική και συμμετείχα σε πρόγραμμα οργάνωσης της βιβλιοθήκης “Φαν Νόλι”, είχε έρθει, στο πλαίσιο σεμιναρίου, και ο Αναστάσιος, τότε Πατριαρχικός Έξαρχος στην Αλβανία, οποίος με κάλεσε προς γνωριμία. Όταν του είπα ότι μόλις τελειώσω τη Σχολή θα επέστρεφα, χάρηκε πολύ. Το 1992 βρέθηκα για ένα μήνα στην Αλβανία και ήμουν παρών στην ενθρόνισή του και το 1993 επέστρεψα οριστικά, εργαζόμενος αρχικά ως καθηγητής στην Ιερατική Σχολή Δυρραχίου”.
Και η η εξέλιξή του ήταν ραγδαία. Το 1994 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, συνέχισε τις σπουδές του στην Αμερική, το 1996 διορίστηκε βοηθός πρύτανη στη Θεολογική Ακαδημία Δυρραχίου (μετεξέλιξη του Σεμιναρίου), τον ίδιο χρόνο έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη, το 1998 εξελέγη Μητροπολίτης Κορυτσάς και το 2025 αναδείχθηκε διάδοχος του αλησμόνητου Αναστασίου.
Μια διαδρομή με έντονη ποιμαντική ευθύνη και προσφορά και συναίσθηση των δυσκολιών, αλλά με αποφασιστικότητα να μεταγγιστεί στο σύγχρονο κόσμο η ελπίδα της ζωής, που δεν είναι άλλη από τον Θεό.
Τα δύσκολα χρόνια της αθεΐας ο ίδιος ένιωθε έντονη την παρουσία του Θεού στη ζωή του και δεν παραπλανήθηκε και δεν περιπλανήθηκε στην άρνηση και στην απιστία:
Υπογραμμίζει στη συνέντευξή του: “Συχνά λέω ότι κάτι που ανοίγει ο Θεός δεν μπορεί να κλείσει από τους ανθρώπους. Αν το κερί είναι αναμμένο μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου, η αγάπη για τον Θεό είναι φωτισμένη, το μονοπάτι θα είναι με τον σταυρό αλλά και με τη χαρά της ανάστασης. Το μονοπάτι δεν τελειώνει στον σταυρό, αλλά στην ανάσταση. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι καταλάβαιναν τη δύσκολη κατάσταση, αλλά η χαρά που σου δίνει ζωή το ξεπερνά αυτό. Ακόμα και εκείνη την εποχή που φαινόταν απίστευτο ότι κάποιος θα τελούσε λειτουργία, ο Θεός μας προστάτευσε επειδή η εποχή ήταν πολύ επικίνδυνη”.
Για τον αείμνηστο Αναστάσιο επισημαίνει ότι ” το όραμά του για μια συμπαγή Εκκλησία στην Αλβανία με μέλλον, μετατράπηκε από όνειρο σε πραγματικότητα χάρη στην επίμονη εργασία του και τη μεγάλη αφοσίωσή του. Το όραμα του Αναστασίου για την Εκκλησία ήταν ένα ελπιδοφόρο όραμα, επειδή πάντα έλεγε ότι αν δεν χτιστεί μια σταθερή εκκλησία, δεν θα υπάρχει μέλλον. Αρχικά δεν ήταν εύκολο. Δεν ήταν απλώς η κατασκευή κτιρίων, η πιο σημαντική δημιουργία ήταν η οικοδόμηση των καρδιών των ανθρώπων. Η κατάσταση ήταν άθλια, οι ναοί ήταν κατεστραμμένοι, οι ευκαιρίες για εκπαίδευση δεν ήταν μεγάλες και ως εκ τούτου πιστεύω ότι το έργο του Αναστασίου ήταν ένα έργο που δείχνει μεγάλη αγάπη για τον Θεό και για την Εκκλησία”.
Και σ’ αυτή τη συνέντευξη ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης στέλνει το μήνυμα ότι έστω και αν το κακό στις ημέρες μας φαίνεται κυρίαρχο, δεν θα καταφέρει να μας συντρίψει, γιατί ο Θεός αποτελεί πάντοτε έναν πάντοτε έναν αρραγή ιστό ασφαλείας.
π. Ηλίας Μάκος
