Επ’ ευκαιρία της προσφάτου ανακηρύξεως, από την UNESCO, της 9ης Φεβρουαρίου ως «Παγκοσμίου Ημέρας Ελληνικής Γλώσσης», η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Ι. Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας αποφάσισε ομόφωνα όπως την Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, τελεστεί σε όλους τους Ιερούς Ναούς της τοπικής Εκκλησίας ιερό Μνημόσυνο «ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν κεκοιμημένων διδασκάλων καί διδασκαλισσῶν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἐν τῇ Πέμπτῃ Ἠπείρῳ».
Στο τέλος, δε, της Ακολουθίας του Μνημοσύνου θα αναγνωστεί Συνοδικό Μήνυμα, το οποίο έχει ως εξής:
Θεοφιλέστατοι άγιοι Αρχιερείς,
Πανοσιολογιώτατοι άγιοι Καθηγούμενοι,
Ευλαβέστατοι Ιερείς και Διάκονοι,
Οσιώτατοι μοναχοί και μοναχαί,
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
Είναι βέβαιο ότι η ιστορία της διάδοσης του μηνύματος του Ευαγγελίου του Ιησού είναι μία περίπλοκη διαδικασία και, αναμφίβολα, τόσο η ταχύτητα όσο και η επιτυχία της διάδοσής του, δεν οφείλονται σε έναν και μόνο παράγοντα. Όμως, είναι εξίσου βέβαιο ότι αν ο Χριστιανισμός είχε γεννηθεί σε ένα περιβάλλον όπου δεν θα κυριαρχούσε η Ελληνική γλώσσα, τα πράγματα θα είχαν πολύ διαφορετική τροπή, καθώς η Κοινή Ελληνιστική αποτέλεσε το όχημα με το οποίο ο λόγος του Χριστού ταξίδεψε σχεδόν σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Ασφαλώς, η γλώσσα μας δεν ήταν μόνο το μέσο διάδοσης του Ευαγγελίου αλλά επιπλέον ήταν και η γλώσσα στην οποία γράφτηκαν τα ιερά μας Κείμενα, διατυπώθηκαν τα δόγματα της πίστεως και θεολόγησαν οι μεγάλοι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας.
Όλα τα παραπάνω είναι μάλλον γνωστά, αν και πολλές φορές έχουμε μία επιφανειακή κατανόηση των πραγμάτων, καθώς θεωρούμε τη γλώσσα ως ένα απλό όχημα ή εργαλείο, που χρησιμοποίησε η Εκκλησία για να διαδώσει τα διδάγματά της, ενώ στην πραγματικότητα συντελέστηκε μία τεράστια «γλωσσική κοσμογονία», όπου άνθρωποι σοφοί και εμπνεόμενοι από το Άγιο Πνεύμα, με όργανο τη θαυμάσια γλώσσα μας με τις καταπληκτικές και λεπτές της διακρίσεις, κατέγραψαν και κωδικοποίησαν τη θεία Αποκάλυψη, δίνοντας σε λέξεις και όρους νέο περιεχόμενο και εννοιολόγηση, για να περιγράψουν και να οριοθετήσουν την αλήθεια από το ψεύδος.
Αυτός ο γόνιμος εναγκαλισμός και η ώσμωση της θεολογίας της Εκκλησίας και της ανυπέρβλητης Ελληνικής γλώσσας είναι ένα μόνο, αν και εξαιρετικά σημαντικό, στιγμιότυπο στη διαχρονία της, που ξεκινά από την αχλύ του μύθου για να καταλήξει στη σύγχρονη εποχή. Από τον Όμηρο και τους τραγικούς ποιητές, τους φιλοσόφους και τους σοφιστές, τον Μέγα Αλέξανδρο και τους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Ρωμανό τον Μελωδό, τους λογάδες του Γένους, τον Σολωμό, τον Παπαδιαμάντη, τον Ελύτη και τον Σεφέρη, μέχρι τη γλώσσα που μιλούν σήμερα οι νέοι μας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, το κουβάρι της γλώσσας, ως ένα συνεχές και αδιάσπαστο νήμα, συνέχει το γένος, εκφράζει χαρές και λύπες, καημούς και πάθη, συνοδεύει κάθε βήμα στον κύκλο της ζωής και αποτελεί, μαζί με την πίστη μας, τους δύο ακλόνητους πυλώνες του Ελληνισμού, που ασφαλώς, ξεπέρασε τα στενά γεωγραφικά όρια της πατρίδος μας και κατέστη παγκόσμιο πολιτισμικό αγαθό.
Αυτήν την ιδιαίτερη αξία και μοναδικότητα της Ελληνικής γλώσσας ως φορέα των ιδεωδών του Ελληνισμού κατανοούμε βαθύτερα όσοι ζούμε μακριά από τη μητέρα Πατρίδα, αφού η κοινή μας λαλιά αποτελεί όχι μόνο συνδετικό κρίκο των Ομογενών μεταξύ μας αλλά και τον ομφάλιο λώρο που μας συνδέει με τη γενέθλια γη. Αυτήν τη βαριά παρακαταθήκη έχουμε χρέος να τη διαφυλάξουμε και να τη μεταδώσουμε στους επιγενομένους και τούτο δεν είναι μόνον χρέος της Πολιτείας ή κάποιων επισήμων φορέων αλλά του καθενός από εμάς, που οφείλουμε να μην ξεχνάμε τις ρίζες μας, να μιλούμε στα παιδιά μας και να τους λέμε παραμύθια στα ελληνικά, να τραγουδάμε ελληνικά, να προσευχόμαστε στα ελληνικά.
Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας περιβάλλει με ιδιαίτερη αγάπη και φροντίδα την υπόθεση της διατήρησης της Ελληνικής γλώσσας όχι μόνον με την επιμονή στη χρήση της στη λατρεία της Εκκλησίας, αλλά και με τη δημιουργία του Ελληνικού Σχολείου «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» (Aetolian College) και την αναβάθμιση της διδασκαλίας της στη Θεολογική Σχολή του Αποστόλου Ανδρέου, όπου πρόσφατα, μάλιστα, ξεκίνησε και η λειτουργία νέου Μεταπτυχιακού Προγράμματος στην Ελληνική Φιλοσοφία (Master of Greek Philosophy).
Η ανακήρυξη, από την UNESCO, μετά από συντονισμένες προσπάθειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως, της 9ης Φεβρουαρίου, ημέρας θανάτου του Εθνικού μας Ποιητή Δ. Σολωμού, ως «Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας» συνιστά όχι μόνον εξαιρετική τιμή για όλους τους Έλληνες αλλά και μία τεράστια ευθύνη να διατηρήσουμε τη συνέχεια της γλώσσας μας και να την αναδείξουμε σε έναν οικουμενικό φάρο πολιτισμού, που θα θυμίζει σε κάθε άνθρωπο που κατοικεί σ’ ετούτη τη γη ποια είναι τα μεγάλα και ανυπέρβλητα ιδανικά του γένους.
Η Αρχιεπισκοπή μας, στο πλαίσιο του σημαντικού αυτού οροσήμου, αναγνωρίζει παράλληλα την «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας» ως ημέρα αφιερωμένη στους διδασκάλους και τις διδασκάλισσες που δίδαξαν στην Πέμπτη Ήπειρο τη γλώσσα μας και έγιναν με τον τρόπο αυτό φωτεινοί οδοδείκτες για χιλιάδες Ελληνόπουλα της Διασποράς. Κάθε χρόνο δε, την Κυριακή που προηγείται της 9ης Φεβρουαρίου, θα τελείται ιερό μνημόσυνο, όπως τελέστηκε και σήμερα, «υπέρ αναπαύσεως των ψυχών πάντων των διδασκάλων και διδασκαλισσών της Ελληνικής Γλώσσης εν τη Πέμπτη Ηπείρω» ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης και σεβασμού και δίδοντας την υπόσχεση ότι δεν θα αφήσουμε τη φλόγα από το έργο τους να σβήσει. Ακόμα και αν η μικρή ή μεγάλη λάμψη του καθενός από εμάς, αργά ή γρήγορα θα σβήσει, όπως λέει κι ο ποιητής: «Μόνο μία λάμψη ο άνθρωπος· κι αν είδες, είδες…»[1], το έργο των σπουδαίων θα λάμπει στον αιώνα για να φωτίζει και να καθοδηγεί… Αιωνία η μνήμη των διδασκάλων και διδασκαλισσών της Ελληνικής Γλώσσης εν τη Πέμπτη Ηπείρω.
Με πολλές πατρικές ευχές.
Εν Σύδνεϋ, τη 1η Φεβρουαρίου 2026,
Ο Αρχιεπίσκοπος
† Ο Αυστραλίας Μακάριος
Πρόεδρος της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου
Ο Καμπέρας Αθηναγόρας Ο Μελβούρνης Κυριακός
Ο Πέρθης Ελπίδιος Ο Αδελαΐδος Σιλουανός
Ο Βρισβάνης Βαρθολομαίος Ο Χώρας Ευμένιος
Ο Μαγνησίας Χριστόδουλος, Αρχιγραμματεύς
[1] Οδ. Ελύτη, Ο κήπος με τις αυταπάτες.
